کلروکین

کلروکین دارویی ضدانگل از خانوادهٔ آمینوکینولین‌ها (Aminoquinoline) و به‌صورتِ قرصِ خوراکی است که دهه‌هاست برایِ پیشگیری و درمانِ مالاریا به کار می‌رود. مالاریا بیماری‌ای است که انگلِ آن از طریقِ نیشِ پشهٔ آنوفل وارد بدن می‌شود و به گویچه‌هایِ قرمزِ خون حمله می‌کند. کلروکین با ایجادِ اختلال در توانِ انگل برایِ پردازشِ هموگلوبین، از رشد و تکثیرِ آن جلوگیری کرده و باعثِ از بین رفتنِ انگل در خون می‌شود. این دارو در مواردِ محدودی، برایِ درمانِ آبسهٔ کبدی ناشی از آمیب نیز به کار رفته است. با گسترشِ مقاومتِ برخی انگل‌هایِ مالاریا به کلروکین در بسیاری از نقاطِ جهان، انتخابِ دارویِ مناسب برایِ هر فرد باید توسط پزشک و بر پایهٔ منطقهٔ سفر تعیین شود.

کلروکین را می‌توان همراه با کمی غذا یا شیر مصرف کرد تا احتمالِ ناراحتیِ معده و حالتِ تهوع کاهش یابد. برایِ پیشگیری از مالاریا، پزشک برنامهٔ زمانیِ مشخصی پیش، حین و پس از سفر تعیین می‌کند؛ به این برنامه دقیق پایبند باشید، چون فراموش‌کردنِ نوبت‌ها می‌تواند اثرِ پیشگیرانهٔ دارو را کم کند. در درمانِ مالاریا نیز دورهٔ کاملِ درمان را طبقِ دستورِ پزشک تمام کنید، حتی اگر علائم زودتر بهبود یابند. آنتی‌اسیدهایِ حاویِ آلومینیوم یا منیزیم را با فاصلهٔ چند ساعت از کلروکین مصرف کنید تا جذبِ دارو کم نشود. مقدارِ مصرف و طولِ دورهٔ درمان را فقط پزشک، بر اساسِ نوعِ مالاریا، منطقهٔ سفر یا شرایطِ فرد، تعیین می‌کند.

کلروکین با برخی داروها تداخل دارد. آنتی‌اسیدهایِ معده و ترکیباتِ حاویِ کائولن جذبِ کلروکین را کاهش می‌دهند و باید با فاصلهٔ زمانی از آن مصرف شوند. مصرفِ هم‌زمان با برخی داروهایِ قلبی مانندِ دیگوکسین یا داروهایی که بر ریتمِ قلب اثر می‌گذارند، خطرِ عوارضِ قلبی را بیشتر می‌کند. مصرفِ هم‌زمان با برخی داروهایِ ضدصرع، سیکلوسپورین یا داروهایِ کاهندهٔ قندِ خون نیز می‌تواند اثرِ آن‌ها را تغییر دهد و نیازمندِ پایشِ دقیق‌تر است. کلروکین همچنین ممکن است پاسخِ بدن به برخی واکسن‌ها، از جمله واکسنِ هاری، را کاهش دهد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و داروهایِ گیاهیِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید تا خطرِ تداخل بررسی شود.