کلرامفنیکل

کلرامفنیکل یکی از قدیمی‌ترین آنتی‌بیوتیک‌های وسیع‌طیف است و در ردهٔ آمفنیکل‌ها (Amphenicols) قرار می‌گیرد. این دارو به بخشی از ریبوزومِ باکتری متصل می‌شود و ساختِ پروتئینِ لازم برای رشد و تکثیرِ آن را مهار می‌کند و به این ترتیب از گسترشِ عفونت جلوگیری می‌کند. به دلیلِ خطرِ عوارضِ جدیِ خونی، این دارو دیگر خطِ اول برای عفونت‌های معمول نیست و مصرفِ خوراکی یا تزریقی‌اش معمولاً به عفونت‌های جدی‌تری محدود می‌شود که گزینهٔ درمانیِ ایمن‌تر و مؤثری برایشان در دسترس نباشد. تصمیم به مصرفِ آن، نوعِ فرمِ دارویی و طولِ دورهٔ درمان را فقط پزشک بر اساسِ نوعِ عفونت مشخص می‌کند و در سراسرِ درمان نیازمندِ پایشِ آزمایشگاهیِ منظم است.

کلرامفنیکل بسته به نوعِ عفونت به‌صورتِ کپسول، سوسپانسیونِ خوراکی یا تزریق تجویز می‌شود و فرم، مقدار و طولِ دقیقِ دورهٔ مصرف را فقط پزشکِ معالج مشخص می‌کند. کپسول را با یک لیوان آب و در فاصله‌های زمانیِ منظمی که پزشک تعیین کرده مصرف کنید تا سطحِ دارو در خون یکنواخت بماند؛ پیش از هر بار مصرفِ سوسپانسیون، آن را خوب تکان دهید. دورهٔ درمان را حتی اگر حالِ‌تان بهتر شد، زودتر از موعد و بدونِ هماهنگی با پزشک قطع نکنید، چون ممکن است عفونت به‌طورِ کامل درمان نشود. فرمِ تزریقی معمولاً در محیطِ بیمارستانی و توسطِ کادرِ درمان تجویز می‌شود. در طولِ درمان، پزشک احتمالاً آزمایش‌های دوره‌ایِ خون درخواست می‌کند که نباید از انجامِ آن‌ها صرف‌نظر کنید.

کلرامفنیکل می‌تواند اثر و سطحِ خونیِ برخی داروهای دیگر را افزایش دهد؛ برای نمونه اثرِ داروهای ضدتشنج مانند فنی‌توئین، داروهای رقیق‌کنندهٔ خون مانند وارفارین و برخی قرص‌های پایین‌آورندهٔ قندِ خون را تشدید می‌کند و ممکن است نیاز به تنظیمِ دوز یا پایشِ دقیق‌ترِ آن‌ها پیش بیاید. هم‌زمانی با برخی آنتی‌بیوتیک‌های دیگر نیز باید فقط با نظرِ پزشک باشد، چون ممکن است اثرِ درمانیِ یکدیگر را کم کنند. مصرفِ هم‌زمان با داروهایی که خودشان بر مغزِ استخوان اثر می‌گذارند نیز خطرِ آسیبِ خونی را بیشتر می‌کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ خودتان را به پزشک و داروساز بگویید.