دومپریدون

دومپریدون دارویی از ردهٔ ضدتهوع‌ها و محرک‌های حرکت گوارشی (پروکینتیک) است و از نظر مکانیسم اثر، مسدودکنندهٔ گیرندهٔ دوپامین (Dopamine Antagonist) به‌شمار می‌رود. این دارو با مسدود کردن همین گیرنده در دیوارهٔ معده و روده و نیز در مرکز کنترل تهوع مغز، اثر می‌گذارد. برخلاف برخی داروهای مشابه، دومپریدون به‌سختی وارد بافت اصلی مغز می‌شود و همین ویژگی، عوارض عصبی آن را کمتر می‌کند. این دارو با تسریع خالی‌شدن معده و افزایش فشار اسفنکتر پایینی مری، تهوع، نفخ و برگشت محتویات معده را کاهش می‌دهد. هدف اصلی آن، کنترل علائم آزاردهندهٔ گوارشی است، نه درمان ریشه‌ای بیماری زمینه‌ای.

دومپریدون معمولاً پیش از وعده‌های غذایی مصرف می‌شود تا اثرش بر حرکت معده با غذا خوردن هم‌زمان باشد؛ دربارهٔ فاصلهٔ دقیق با غذا از داروساز یا پزشک بپرسید. شکل دارویی (قرص یا سوسپانسیون)، مقدار مصرف و طول دورهٔ درمان را فقط پزشک، متناسب با سن، وزن و وضعیت سلامت شما به‌ویژه سلامت قلب و کبد، تعیین می‌کند؛ این دارو معمولاً برای دورهٔ کوتاهی تجویز می‌شود و ادامهٔ آن بدون بازبینی پزشک توصیه نمی‌شود. اگر از سوسپانسیون استفاده می‌کنید، پیش از هر بار مصرف آن را خوب تکان دهید و برای اندازه‌گیری دقیق از پیمانهٔ همراه دارو کمک بگیرید. اگر پس از چند روز بهبودی حس نکردید یا علائم بدتر شد، به‌جای افزایش خودسرانهٔ مقدار مصرف، موضوع را با پزشک خود در میان بگذارید.

دومپریدون با داروهایی که غلظت آن را در خون بالا می‌برند یا خود بر ریتم قلب اثر می‌گذارند، تداخل مهم دارد؛ نمونه‌های شناخته‌شده شامل برخی داروهای ضدقارچ خوراکی (مانند کتوکونازول)، برخی آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولیدی (مانند اریترومایسین) و برخی داروهای ضدویروسی می‌شوند که با بالا بردن غلظت دومپریدون، خطر اختلال ریتم قلب را افزایش می‌دهند؛ مصرف هم‌زمان با سایر داروهای اثرگذار بر ریتم قلب هم باید با احتیاط ویژه و زیر نظر پزشک باشد. برخی داروهای کاهش‌دهندهٔ اسید معده ممکن است جذب دومپریدون را کم کنند و داروهایی با اثر آنتی‌کولینرژیک می‌توانند اثر آن بر حرکت گوارش را خنثی کنند. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید تا خطر تداخل بررسی شود.