آمپی‌سیلین

آمپی‌سیلین یک آنتی‌بیوتیکِ نیمه‌مصنوعی از خانوادهٔ آمینوپنی‌سیلین‌هاست که طیفِ اثرِ آن نسبت به پنی‌سیلینِ کلاسیک گسترده‌تر است و برخی باکتری‌های گرم‌منفی را نیز پوشش می‌دهد. این دارو با مهارِ ساختِ دیوارهٔ سلولیِ باکتری، مانعِ رشد و تکثیرِ آن می‌شود و در نهایت باکتری از بین می‌رود. آمپی‌سیلین به‌صورتِ خوراکی (کپسول و سوسپانسیون) و تزریقی، از عفونت‌های سرپایی تا مواردِ جدی‌ترِ بیمارستانی، به کار می‌رود. هدفِ اصلیِ آن، ریشه‌کنیِ عفونتِ باکتریایی و پیشگیری از گسترشِ آن در بدن است.

برخلافِ برخی پنی‌سیلین‌های دیگر، جذبِ آمپی‌سیلینِ خوراکی در حضورِ غذا کاهش می‌یابد؛ به همین دلیل معمولاً توصیه می‌شود آن را با معدهٔ خالی، یعنی مدتی پیش یا پس از غذا، میل کنید، مگر آنکه پزشک یا داروساز دستورِ دیگری داده باشد. کپسول‌ها را با یک لیوان آب کامل ببلعید و در صورتِ مصرفِ سوسپانسیون، پیش از هر بار استفاده آن را خوب تکان دهید. فاصلهٔ زمانیِ منظم بینِ نوبت‌های مصرف را رعایت کنید و حتی اگر پیش از پایانِ دوره احساسِ بهبودی کردید، آن را قطع نکنید، زیرا قطعِ زودهنگام می‌تواند به مقاومتِ باکتری‌ها بینجامد. مقدار و مدتِ دقیقِ مصرف را فقط پزشک یا داروساز بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند.

مصرفِ هم‌زمانِ آمپی‌سیلین با آلوپورینول احتمالِ بروزِ جوش‌های پوستی را افزایش می‌دهد. پروبنسید می‌تواند غلظتِ خونیِ آمپی‌سیلین را بالا ببرد. برخی مطالعات نشان داده‌اند آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است اثرِ قرص‌های ضدبارداریِ خوراکی را اندکی کاهش دهند، بنابراین در دورهٔ درمان استفاده از یک روشِ مکملِ پیشگیری از بارداری منطقی است. هم‌چنین آمپی‌سیلین می‌تواند بر اثرِ داروهای ضدانعقادِ خون مانند وارفارین تأثیر بگذارد. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را حتماً به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی بررسی شود.