ترلیپرسین

ترلیپرسین از هورمون‌های سیستمیک و همتای مصنوعی وازوپرسین است. پس از تبدیل در بدن، گیرنده‌های وازوپرسین در دیوارهٔ رگ‌ها را تحریک می‌کند و باعث انقباض عروق می‌شود. این اثر، جریان خون در رگ‌های ناحیهٔ شکم و فشار ورید باب را کاهش می‌دهد و در سندرم کبدی‌کلیوی می‌تواند حجم مؤثر گردش خون و خون‌رسانی کلیه را بهتر کند. به‌دلیل اثر آن بر قلب و عروق و امکان تجمع مایع در ریه، این دارو باید در محیط درمانی و با پایش دقیق استفاده شود.

ترلیپرسین باید فقط به‌صورت تزریق وریدی، معمولاً در بیمارستان و توسط پزشک یا پرستار، طبق دستور پزشک و دستور فرآورده تجویز شود. مقدار، فاصلهٔ تزریق و طول درمان به علت مصرف و وضعیت قلب، کبد، کلیه، فشار خون و پاسخ بیمار بستگی دارد و نباید خودسرانه تغییر کند. در طول درمان ممکن است فشار خون، ضربان و ریتم قلب، اکسیژن خون، سدیم و پتاسیم، عملکرد کلیه و تعادل مایعات پایش شود؛ دریافت آلبومین یا مایعات وریدی نیز باید طبق برنامهٔ تیم درمان باشد. این دارو را در خانه یا به‌صورت عضلانی و زیرجلدی تزریق نکنید.

تداخل‌های مهم ترلیپرسین بیشتر از نوع اثر بر قلب، فشار خون و املاح هستند. داروهای کندکنندهٔ ضربان، از جمله برخی داروهای قلبی و داروهای بیهوشی، ممکن است کندی ضربان را شدیدتر کنند؛ پروپرانولول و داروهای مشابه که برای کاهش فشار ورید باب مصرف می‌شوند نیز به پایش نیاز دارند. داروهایی که فاصلهٔ نوار قلب را طولانی می‌کنند، مانند برخی داروهای ضدریتم قلب، اریترومایسین، بعضی آنتی‌هیستامین‌ها و ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای، و نیز داروهای ادرارآوری که پتاسیم یا منیزیم را پایین می‌آورند، خطر اختلال ریتم را بیشتر می‌کنند. آلبومین و مایعات وریدی باید با دقت تنظیم شوند تا اضافه‌بار مایع و تنگی نفس ایجاد نشود؛ برای شکل تزریقی، تداخل غذایی مستقیم مطرح نیست. الکل تداخل مستقیم شناخته‌شده‌ای با ترلیپرسین ندارد، اما در بیماری شدید کبدی یا خون‌ریزی گوارشی می‌تواند وضعیت بیمار را بدتر کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.