سلژیلین

سلژیلین (Selegiline) دارویی از ردهٔ داروهای دوپامینرژیک است که با مهارِ انتخابیِ آنزیمِ مونوآمین‌اکسیداز نوع B کارِ خود را انجام می‌دهد؛ آنزیمی که مسئولِ تجزیهٔ دوپامین در مغز است. با مهارِ این آنزیم، مقدارِ دوپامینِ در دسترس در مغز افزایش می‌یابد و همین امر به بهبودِ علائمِ حرکتیِ بیماریِ پارکینسون کمک می‌کند. این دارو معمولاً به‌عنوانِ درمانِ کمکی در کنارِ لوودوپا یا در مراحلِ ابتداییِ بیماری به‌کار می‌رود. سلژیلین بیماریِ پارکینسون را درمان نمی‌کند، اما می‌تواند به کنترلِ بهترِ علائم و کاهشِ نوسان‌های اثرِ لوودوپا کمک کند.

سلژیلین را دقیقاً طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید. معمولاً بهتر است این دارو در ساعاتِ اولِ روز (صبح یا اوایلِ روز) خورده شود، چون در برخی افراد می‌تواند در خوابِ شب اختلال ایجاد کند. مصرف همراه با غذا یا بدونِ آن معمولاً تفاوتِ چندانی ندارد، مگر آنکه پزشک یا داروساز دستورِ دیگری داده باشد. تلاش کنید هر روز در ساعتِ مشخصی دارو را مصرف کنید تا اثرگذاریِ آن یکنواخت بماند. سلژیلین را بدونِ مشورت با پزشک قطع نکنید، چون قطعِ ناگهانیِ داروهای پارکینسون می‌تواند علائم را موقتاً بدتر کند؛ هر تغییری در نحوهٔ مصرف باید با نظرِ پزشک یا داروساز انجام شود.

سلژیلین با گروهی از داروها تداخلِ جدی دارد که پزشک یا داروساز باید حتماً از مصرفِ آن‌ها آگاه باشد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدافسردگیِ جدیدتر (مهارکننده‌های بازجذبِ سروتونین یا سروتونین-نوراپی‌نفرین)، داروهای ضدافسردگیِ سه‌حلقه‌ای یا سایرِ مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز می‌تواند خطرِ نشانگانِ سروتونین را افزایش دهد، وضعیتی که می‌تواند جدی و خطرناک باشد؛ به همین دلیل معمولاً باید فاصلهٔ زمانیِ مشخصی بینِ قطعِ یک دارو و شروعِ داروی دیگر رعایت شود. ترکیب با پتیدین (مپریدین) و برخی مسکن‌های اُپیوییدیِ دیگر نیز می‌تواند بسیار خطرناک باشد و باید کاملاً از آن پرهیز شود. برخی داروهای ضدسرفه و سرماخوردگی و مکمل‌های گیاهیِ خاص نیز ممکن است با سلژیلین تداخل داشته باشند. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی جلوگیری شود.