پیریدوکسین

پیریدوکسین، که به آن ویتامین ب۶ نیز می‌گویند، ویتامینی محلول در آب از خانوادهٔ ویتامین‌های ب است که بدن برای بسیاری از فرآیندهای حیاتی به آن نیاز دارد. این ویتامین در بدن به شکلِ فعالِ خود (پیریدوکسال فسفات) درمی‌آید و به‌عنوانِ کوآنزیم در سوخت‌وسازِ اسیدهای آمینه، ساختِ انتقال‌دهنده‌های عصبی مانند سروتونین و دوپامین، و تولیدِ هموگلوبین نقش دارد. شکلِ تزریقیِ پیریدوکسین معمولاً در مواردی به‌کار می‌رود که بدن به مقدارِ بیشتری از این ویتامین نیاز دارد یا جذبِ خوراکیِ آن کافی نیست. هدفِ اصلیِ این دارو، جبرانِ کمبودِ ویتامین ب۶ و پیشگیری یا درمانِ آسیبِ عصبیِ ناشی از برخی داروهاست. مصرفِ آن، مانندِ هر داروی تزریقی، باید زیرِ نظرِ پزشک یا در مرکزِ درمانی انجام شود.

این شکل از پیریدوکسین به‌صورت تزریقی است و معمولاً توسط پزشک یا پرستار، به‌صورتِ عضلانی یا وریدی، تجویز و تزریق می‌شود. دفعات و طولِ دورهٔ درمان را پزشک بر اساسِ علتِ مصرف و شرایطِ فرد تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورت تغییر یا قطع شود، به‌ویژه اگر برای پیشگیری از عارضهٔ عصبیِ داروهای دیگر تجویز شده باشد. اگر نوبتی از تزریق فراموش شد یا در برنامهٔ درمان تأخیر افتاد، موضوع را با پزشک یا داروساز در میان بگذارید، نه اینکه خودسرانه دوز را جبران کنید. همچنین اگر هم‌زمان از مکمل‌ها یا داروهای دیگرِ حاویِ ویتامین ب۶ استفاده می‌کنید، حتماً به پزشک اطلاع دهید تا از مصرفِ بیش‌ازحد جلوگیری شود.

پیریدوکسین می‌تواند با برخی داروها تداخل داشته باشد. مصرفِ هم‌زمان با لوودوپا بدونِ کاربی‌دوپا، که در بیماریِ پارکینسون به‌کار می‌رود، ممکن است اثرِ درمانیِ لوودوپا را کاهش دهد. برخی داروهای ضدتشنج مانند فنی‌توئین و فنوباربیتال نیز می‌توانند با این ویتامین تداخل داشته باشند. از سویی، داروهایی مانند ایزونیازید، سیکلوسرین، هیدرالازین و پنی‌سیلامین نیازِ بدن به پیریدوکسین را افزایش می‌دهند؛ به همین دلیل گاهی این دو دارو در کنارِ هم تجویز می‌شوند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاه‌دارویی‌هایی را که مصرف می‌کنید، حتماً به پزشک و داروساز بگویید.