پروتیرلین

پروتیرلین نسخهٔ مصنوعیِ هورمونِ طبیعیِ آزادکنندهٔ تیروتروپین (TRH) است که به‌طور طبیعی از هیپوتالاموس ترشح می‌شود. این دارو در ردهٔ داروییِ متفرقه و تشخیصی قرار می‌گیرد و برخلافِ بیشترِ داروها، کاربردِ درمانیِ روزمره ندارد؛ تنها به‌عنوانِ بخشی از آزمونی تشخیصی به نامِ «آزمونِ تحریکِ هیپوفیز» به‌کار می‌رود. با تزریقِ وریدیِ آن، غدهٔ هیپوفیز باید هورمونِ محرکِ تیروئید (TSH) و مقداری پرولاکتین آزاد کند و با اندازه‌گیریِ این پاسخ در چند نوبتِ زمانیِ مشخص، پزشک می‌تواند دریابد که مشکلِ احتمالیِ تیروئید از خودِ غده، از هیپوفیز، یا از هیپوتالاموس نشئت می‌گیرد. این آزمایش معمولاً زمانی درخواست می‌شود که آزمایش‌هایِ سادهٔ تیروئید به‌تنهایی برای تصمیم‌گیریِ بالینی کافی نباشند. در ایران این فرآورده با نامِ تجاریِ «تی آر اچ فرینگ» به‌صورتِ آمپولِ تزریقی در دسترس است.

پروتیرلین دارویی نیست که در خانه یا بدونِ نظارت مصرف شود. این تزریق را فقط پزشک یا پرستار، به‌صورتِ وریدی و معمولاً به‌شکلِ یک تزریقِ سریع و یک‌باره، در بیمارستان یا درمانگاه انجام می‌دهد. پیش از تزریق معمولاً از شما خواسته می‌شود دراز بکشید، چون ممکن است فشارِ خون یا ضربانِ قلب برای چند دقیقه تغییرِ گذرا داشته باشد. نمونهٔ خون معمولاً یک‌بار پیش از تزریق و سپس در چند نوبتِ مشخص پس از آن گرفته می‌شود تا پاسخِ هیپوفیز سنجیده شود. جزئیاتی مانندِ زمان‌بندیِ دقیقِ نمونه‌گیری، ناشتا بودن یا نبودن، و تغییرِ احتمالیِ داروهای دیگر، کاملاً به تشخیصِ پزشک یا تیمِ آزمایشگاه بستگی دارد و باید دقیقاً طبقِ دستورِ آن‌ها پیش رفت.

برخی داروها می‌توانند نتیجهٔ آزمونِ تحریکِ هیپوفیز را کم‌رنگ یا دگرگون کنند و تفسیرِ درستِ آزمایش را دشوار سازند؛ از مهم‌ترینِ آن‌ها می‌توان به هورمون‌هایِ تیروئید (مانندِ لووتیروکسین)، کورتیکواستروئیدها، داروهایِ اثرگذار بر دوپامین (مانندِ برخی داروهایِ ضدِتهوع یا داروهایِ پارکینسون)، و لیتیوم اشاره کرد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را پیش از آزمایش به پزشک و داروساز بگو تا در صورتِ نیاز، زمان‌بندیِ مصرفِ آن‌ها با انجامِ آزمایش هماهنگ شود.