پروکائین آمید

پروکائین آمید یک داروی ضدآریتمیِ قلبی از دستهٔ کلاس IA است که با مسدود کردنِ کانال‌های سدیمِ سلول‌های قلب، سرعتِ هدایتِ جریانِ الکتریکی در بافتِ قلب را کاهش می‌دهد و ضربان‌های نامنظم و پرخطر را به ریتمِ طبیعی‌تری بازمی‌گرداند. این دارو معمولاً در شرایطِ حاد و در محیطِ بیمارستانی، از راهِ تزریقِ وریدی یا عضلانی، برای مهارِ سریعِ آریتمی‌های خطرناکِ بطنی و برخی آریتمی‌های دهلیزی به کار می‌رود. تصمیم دربارهٔ نوعِ آریتمی، سرعتِ تزریق و طولِ دورهٔ درمان را پزشکِ متخصصِ قلب بر اساسِ شرایطِ بالینیِ هر بیمار می‌گیرد. هدفِ اصلیِ آن، پایدارسازیِ ریتمِ قلب در شرایطِ اورژانسی و پیشگیری از عوارضِ خطرناکِ ناشی از ضربانِ نامنظم است.

پروکائین آمید تنها به‌صورتِ تزریقی (وریدی یا عضلانی) و معمولاً در بیمارستان یا زیرِ نظرِ مستقیمِ کادرِ درمانی تجویز می‌شود؛ بنابراین نیازی به تنظیمِ زمان یا مقدارِ مصرف توسط خودِ بیمار نیست. سرعتِ تزریق و طولِ دورهٔ درمان را پزشک بر اساسِ وضعیتِ قلبی و پاسخِ بیمار تعیین می‌کند و در همین مدت، ریتمِ قلب، فشارِ خون و علائمِ حیاتیِ بیمار به‌طورِ پیوسته کنترل می‌شوند. اگر پس از این دوره، ادامهٔ درمانِ ضدآریتمی با شکلِ دیگری از دارو لازم باشد، تصمیمِ نهایی و برنامهٔ دقیقِ آن را فقط پزشکِ معالج می‌گیرد و بیمار یا همراهانِ او نباید بدونِ هماهنگی با پزشک، دربارهٔ ادامه یا قطعِ درمان تصمیم بگیرند.

مصرفِ هم‌زمانِ پروکائین آمید با سایر داروهای ضدآریتمی یا داروهایی که ریتمِ الکتریکیِ قلب را تحتِ تأثیر قرار می‌دهند، می‌تواند خطرِ بروزِ آریتمی‌های جدید را افزایش دهد. برخی داروها مانندِ سایمتیدین و تری‌متوپریم می‌توانند دفعِ کلیویِ پروکائین آمید را کم کرده و غلظتِ آن را در خون بالا ببرند. داروهای مؤثر بر انتقالِ عصبی‌عضلانی نیز ممکن است در بیمارانِ مبتلا به میاستنی گراویس اثرِ نامطلوب داشته باشند. به همین دلیل، پیش از هرگونه تزریق، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید، به پزشک و داروسازِ خود بگویید.