پرگابالین

پرگابالین دارویی از ردهٔ داروهای اثرگذار بر دستگاهِ عصبی است که در ایران با نام‌های تجاریِ لیریکا و پرگابالین، در قالبِ کپسول عرضه می‌شود. این دارو با اتصال به یکی از زیرواحدهای کانال‌های کلسیمیِ وابسته به ولتاژ در سلول‌های عصبی، از آزادشدنِ بیش‌ازحدِ پیام‌رسان‌های عصبیِ مرتبط با درد و تشنج می‌کاهد. با اینکه از نظرِ ساختار به گاما-آمینوبوتیریک‌اسید (GABA) شباهت دارد، مستقیماً بر گیرنده‌های گابا اثر نمی‌گذارد. هدفِ اصلیِ آن، کاهشِ دردهای عصبیِ مزمن، کنترلِ علائمِ فیبرومیالژیا و کمک به مهارِ برخی انواعِ تشنج است.

پرگابالین را می‌توان همراه با غذا یا بدونِ آن مصرف کرد؛ بهتر است هر بار در ساعتِ مشخصی از شبانه‌روز و طبقِ زمان‌بندیِ تعیین‌شده از سویِ پزشک مصرف شود تا اثرش پایدار بماند. تعیینِ دوز و مدتِ دقیقِ درمان کاملاً بر عهدهٔ پزشک است و بسته به نوعِ بیماری و پاسخِ فرد متفاوت خواهد بود. حتی اگر احساسِ بهبودی کردید یا دارو اثرِ لازم را نداشت، آن را خودسرانه قطع نکنید؛ قطعِ ناگهانیِ پرگابالین، به‌ویژه در افرادِ مبتلا به صرع، می‌تواند نشانه‌های ترکِ دارو مانندِ بی‌خوابی، تهوع، سردرد و حتی تشنج ایجاد کند. هرگونه تغییر در دوز یا قطعِ مصرف باید تدریجی و زیرِ نظرِ پزشک انجام شود.

مصرفِ هم‌زمانِ پرگابالین با داروهای آرام‌بخش، خواب‌آور، برخی مسکن‌های اپیوییدی (مانندِ اکسی‌کدون) یا بنزودیازپین‌ها (مانندِ لورازپام) می‌تواند خواب‌آلودگی و سرگیجه را تشدید کند و در مواردِ شدید، خطرِ کاهشِ تنفس را افزایش دهد؛ الکل نیز همین خطر را بیشتر می‌کند و بهتر است در دورانِ درمان از آن پرهیز شود. هم‌چنین مصرفِ هم‌زمان با برخی داروهای دیابت از گروهِ تیازولیدین‌دیون‌ها (مانندِ پیوگلیتازون) می‌تواند احتمالِ تورم و افزایشِ وزن را بیشتر کند. اگر داروهای فشارِ خون از گروهِ مهارکننده‌های آنزیمِ مبدلِ آنژیوتانسین (ACE inhibitors؛ مانندِ کاپتوپریل یا انالاپریل) مصرف می‌کنید، حتماً به پزشکِ خود اطلاع دهید، زیرا مصرفِ هم‌زمانِ آن‌ها با پرگابالین می‌تواند خطرِ تورمِ صورت و راه‌هوایی (آنژیوادم) را بیشتر کند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفیِ خود را به پزشک و داروسازتان بگویید تا از هرگونه تداخلِ ناخواسته پیشگیری شود.