پیوگلیتازون

پیوگلیتازون از خانواده دارویی تیازولیدین‌دیون‌ها (Thiazolidinediones) است که در ایران به «گلیتازون» هم شناخته می‌شود. این دارو با فعال‌کردن گیرنده‌ای ویژه در سلول‌های چربی، عضله و کبد (که به آن PPAR-گاما گفته می‌شود)، باعث می‌شود این سلول‌ها به انسولین طبیعی بدن حساس‌تر شوند و قندخون بهتر مصرف شود. برخلاف داروهایی که ترشح انسولین را زیاد می‌کنند، پیوگلیتازون فقط اثر انسولین موجود در بدن را تقویت می‌کند. اثر آن روی قندخون تدریجی است و معمولاً چند هفته تا چند ماه طول می‌کشد تا به‌طور کامل ظاهر شود. این دارو فقط برای دیابت نوع ۲ کاربرد دارد و برای دیابت نوع ۱ یا کتواسیدوز دیابتی مناسب نیست.

پیوگلیتازون معمولاً روزی یک‌بار و در ساعتی مشخص مصرف می‌شود و می‌توان آن را همراه با غذا یا بدون غذا خورد. مقدار دقیق مصرف و زمان‌بندی آن را پزشک بر اساس شرایط شما در نسخه تعیین می‌کند، پس بدون نظر پزشک مقدار مصرف را تغییر ندهید. چون اثر این دارو تدریجی است، ممکن است چند هفته طول بکشد تا نتیجه آن در آزمایش قندخون دیده شود؛ به همین دلیل مصرف منظم و پیوسته اهمیت زیادی دارد و فراموش‌کردن نوبت‌ها یا قطع خودسرانه دارو، کنترل قندخون را مختل می‌کند. اگر قصد تغییر یا قطع دارو را دارید، پیش از آن حتماً با پزشکتان مشورت کنید.

برخی داروها می‌توانند اثر پیوگلیتازون را تغییر دهند یا خطر عوارض را بیشتر کنند. برای نمونه، جم‌فیبروزیل (Gemfibrozil) غلظت خونی پیوگلیتازون را به‌طور چشمگیر بالا می‌برد و ریفامپین (Rifampin) از اثر آن می‌کاهد؛ در هر دو حالت پزشک ممکن است مقدار مصرف را تنظیم کند. مصرف هم‌زمان با انسولین یا سولفونیل‌اوره‌ها خطر افت قندخون و نیز احتباس مایعات را بیشتر می‌کند. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهی را که مصرف می‌کنید حتماً به پزشک و داروسازتان بگویید.