پنی‌سیلین جی پتاسیم

پنی‌سیلین جی پتاسیم یکی از قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین آنتی‌بیوتیک‌های خانواده پنی‌سیلین‌هاست و از دسته داروهای بتالاکتامی (Beta-lactam) به شمار می‌رود که به آنزیم بتالاکتاماز حساس است. این دارو با مهار ساخت دیواره سلولی باکتری، باکتری‌های حساس را از بین می‌برد؛ یعنی اثری کشنده دارد، نه فقط بازدارنده. برخلاف قرص‌های خوراکی پنی‌سیلین، این شکل دارویی به‌صورت تزریق وریدی یا عضلانی و معمولاً در بیمارستان یا زیر نظر کادر درمان تجویز می‌شود. هدف اصلی آن درمان عفونت‌های نسبتاً جدی یا سیستمیک ناشی از باکتری‌های حساس به پنی‌سیلین است، به‌ویژه برخی استرپتوکوک‌ها، مننگوکوک و عامل سیفلیس. هر ویال آن معمولاً حاوی یک میلیون واحد بین‌المللی پنی‌سیلین جی همراه با پتاسیم است.

این دارو معمولاً توسط پرستار یا کادر درمان و به‌صورت تزریق وریدی آهسته یا انفوزیون درون‌وریدی تجویز می‌شود؛ گاهی نیز به‌صورت تزریق عمیق عضلانی استفاده می‌شود. زمان‌بندی و فاصله تزریق‌ها را پزشک بر اساس نوع عفونت، وضعیت کلیه و پاسخ بدن تعیین می‌کند و باید دقیقاً همان‌طور که تجویز شده رعایت شود. حتی اگر پیش از پایان دوره درمان احساس بهبودی کردید، بدون نظر پزشک آن را قطع نکنید، زیرا قطع زودهنگام می‌تواند به بازگشت عفونت یا مقاومت باکتریایی بینجامد. پیش از هر نوبت تزریق نیز تیم درمان معمولاً از نبود سابقه حساسیت جدی به پنی‌سیلین اطمینان حاصل می‌کند.

پیش از شروع این دارو، فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو. مصرف هم‌زمان با پروبنسید می‌تواند غلظت خونی پنی‌سیلین را بالا ببرد؛ اثری که گاهی خود پزشک عمداً از آن بهره می‌گیرد. تجویز هم‌زمان با متوترکسات ممکن است سرعت دفع متوترکسات را کاهش داده و خطر مسمومیت با آن را افزایش دهد. مصرف هم‌زمان با داروهای نگه‌دارنده پتاسیم، مکمل‌های پتاسیم یا مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE Inhibitor) می‌تواند خطر افزایش پتاسیم خون را بیشتر کند، به‌ویژه در افرادی که کلیه‌شان به‌خوبی کار نمی‌کند. همچنین بهتر است این دارو در همان سرنگ یا کیسه سرم آمینوگلیکوزیدها تزریق نشود، چون ممکن است اثر هر دو را کم کند، هرچند تزریق جداگانه آن‌ها در برخی عفونت‌ها می‌تواند اثر هم‌افزا داشته باشد.