میتوتان

میتوتان دارویی ضدسرطان از زیرردهٔ داروهای اختصاصیِ غدهٔ فوق‌کلیوی (آدرنولیتیک) است که به شکل قرص خوراکی مصرف می‌شود. این دارو به‌طور انتخابی به سلول‌های قشر غدهٔ فوق‌کلیوی — چه سلول‌های طبیعی و چه سلول‌های سرطانی — آسیب می‌رساند و تولید هورمون‌های استروئیدی آن را کاهش می‌دهد. به همین دلیل هم اندازهٔ تومور را کوچک می‌کند و هم علائم ناشی از ترشح بیش‌ازحد هورمون را کنترل می‌کند. میتوتان معمولاً برای سرطان قشر غدهٔ فوق‌کلیوی که قابل‌جراحی نیست یا پس از جراحی عود کرده تجویز می‌شود، و درمانی طولانی‌مدت است که کاملاً باید زیر نظر پزشک متخصص غدد یا سرطان‌شناسی انجام شود.

میتوتان را باید دقیقاً طبق دستور پزشک و معمولاً همراه با غذا مصرف کرد؛ حضور چربی در غذا جذب دارو را در بدن بهتر می‌کند، بنابراین بهتر است هر بار همراه یک وعدهٔ غذایی و در ساعاتی تقریباً ثابت از روز خورده شود. دوز میتوتان بسیار فردی است و پزشک آن را بر اساس پاسخ بدن، آزمایش‌های دوره‌ای و میزان تحمل بیمار به‌تدریج تنظیم می‌کند؛ بنابراین هرگز مقدار مصرف را خودسرانه تغییر ندهید یا افزایش ندهید. از آنجا که این دارو فعالیت طبیعی غدهٔ فوق‌کلیوی را هم سرکوب می‌کند، قطع ناگهانی آن یا فراموش‌کردنِ هورمون جایگزینِ همراهش می‌تواند خطرناک باشد؛ هرگونه تغییر در مصرف، از جمله قطع دارو، باید فقط با هماهنگی پزشک انجام شود.

میتوتان بر نحوهٔ متابولیسمِ بسیاری از داروهای دیگر در کبد اثر می‌گذارد و به همین دلیل تداخل‌های آن قابل‌توجه‌اند. در بیمارانی که همزمان وارفارین مصرف می‌کنند، معمولاً دوز وارفارین نیاز به تنظیم مجدد دارد، چون میتوتان سرعت تجزیهٔ آن را افزایش می‌دهد. کورتیکواستروئیدهای جایگزین که تقریباً همیشه همراه میتوتان تجویز می‌شوند نیز اغلب باید در دوزهای بالاتر از حالت معمول مصرف شوند، چون میتوتان تجزیهٔ آن‌ها را هم سریع‌تر می‌کند. اسپیرونولاکتون می‌تواند اثر میتوتان بر غدهٔ فوق‌کلیوی را کم‌اثر کند و معمولاً از مصرف همزمان آن پرهیز می‌شود. داروهای آرام‌بخش، خواب‌آور و الکل نیز می‌توانند عوارض عصبی میتوتان مانند خواب‌آلودگی و سرگیجه را تشدید کنند. به همین دلایل، فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی بررسی و دوزها در صورت نیاز تنظیم شود.