ماینوکسیدیل

ماینوکسیدیل ابتدا برای کنترلِ فشارِ خون ساخته شد، اما مشخص شد که مصرفِ موضعیِ آن روی پوستِ سر می‌تواند رشدِ مو را تحریک کند؛ به همین دلیل امروزه عمدتاً به‌صورتِ محلولی موضعی برای ریزشِ موی الگویی عرضه می‌شود. این دارو از دستهٔ گشادکننده‌های عروقی (Vasodilator) است و مکانیسمِ دقیقِ اثرش بر رشدِ مو کاملاً شناخته‌شده نیست، اما تصور می‌شود با بهبودِ جریانِ خونِ فولیکول‌های مو و طولانی‌تر کردنِ فازِ رشدِ مو، به کاهشِ ریزش و تراکمِ بیشترِ موهای موجود کمک کند. ماینوکسیدیل موی ازدست‌رفته را به‌طورِ کامل بازنمی‌گرداند و روی ریزشِ ناشی از علل دیگر، مانندِ کم‌کاریِ تیروئید یا کمبودِ آهن، اثری ندارد؛ به همین دلیل تشخیصِ درستِ نوعِ ریزشِ مو پیش از شروعِ درمان اهمیت دارد.

این محلول باید مستقیماً روی پوستِ خشکِ سر و دقیقاً در ناحیهٔ کم‌پشت مالیده شود، نه روی موهای خیس یا نواحیِ سالم و پرمو؛ پس از هر بار مصرف، دست‌ها را کاملاً بشویید تا دارو ناخواسته به صورت یا دیگر نقاطِ بدن منتقل نشود. بهتر است پیش از استفاده از سشوار، محصولاتِ حالت‌دهنده، پوشاندنِ سر یا رفتن به رختخواب، اجازه دهید محلول کاملاً روی پوستِ سر خشک شود. اثرِ این دارو تدریجی است و معمولاً به مصرفِ منظم و طولانی‌مدت نیاز دارد؛ در هفته‌ها یا ماه‌های نخست، ممکن است ریزشِ موقتِ اندکی هم دیده شود که طبیعی است. تعدادِ دفعاتِ مصرف در روز، مقدارِ هر بار و مدتِ کلیِ درمان را پزشک یا داروساز بر اساسِ نسخه مشخص می‌کند؛ بدونِ مشورت با او مصرف را ناگهان قطع نکنید، چون معمولاً طیِ چند ماه، روندِ ریزشِ مو به حالتِ پیش از درمان بازمی‌گردد.

چون جذبِ سیستمیکِ ماینوکسیدیلِ موضعی معمولاً اندک است، تداخل‌های داروییِ جدیِ شناخته‌شده برایش محدودند؛ بااین‌حال، استفادهٔ هم‌زمانِ محصولاتی که نفوذپذیریِ پوستِ سر را بالا می‌برند، مانندِ کورتیکواستروئیدهای موضعی، برخی محصولاتِ حاویِ رتینوئید یا حتی پوستِ سرِ ملتهب و آسیب‌دیده، می‌تواند جذبِ دارو را بیشتر و احتمالِ عوارضِ سیستمیک را بالاتر ببرد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا خطرِ تداخل بررسی شود.