لوزارتان

لوزارتان نخستین داروی خانوادهٔ مسدودکننده‌های گیرندهٔ آنژیوتانسین ۲ بود که وارد بازار دارویی جهان شد و امروز یکی از پرمصرف‌ترین داروهای این گروه در ایران است. این دارو با مسدود کردن گیرندهٔ آنژیوتانسین ۲ در دیوارهٔ عروق، از تنگ‌شدن رگ‌ها و ترشح بیش‌ازحد هورمون آلدوسترون جلوگیری می‌کند و در نتیجه عروق شل‌تر می‌شوند و فشار خون پایین می‌آید. از آنجا که مکانیسم اثر آن با داروهای گروه مهارکنندهٔ آنزیم مبدل آنژیوتانسین، مانند کاپتوپریل، تفاوت دارد، معمولاً باعث سرفهٔ خشک نمی‌شود؛ به همین دلیل اغلب برای بیمارانی که از آن گروه دارو دچار سرفه می‌شوند، جایگزین مناسبی به‌شمار می‌آید. هدف اصلی از مصرف لوزارتان، کنترل بلندمدت فشار خون و کاهش بار اضافی روی قلب و کلیه‌هاست.

لوزارتان معمولاً روزی یک‌بار، با یا بدون غذا و ترجیحاً در ساعتی مشخص و ثابت از روز مصرف می‌شود تا سطح دارو در بدن یکنواخت بماند. رسیدن به اثر کامل پایین‌آورندهٔ فشار خون معمولاً چند هفته زمان می‌برد؛ به همین دلیل حتی اگر فشار خون طبیعی به نظر برسد، نباید دارو را خودسرانه قطع یا دوز آن را تغییر داد. مقدار دقیق قرص و برنامهٔ مصرف را فقط پزشک بر اساس نسخه مشخص می‌کند. اگر نوبتی از دارو را فراموش کردید یا دچار اسهال، استفراغ شدید یا کم‌آبی بدن شدید، دربارهٔ ادامهٔ مصرف با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید.

لوزارتان با چند گروه دارویی تداخل مهمی دارد. داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن ممکن است اثر کاهندهٔ فشار خون آن را کم کنند و به‌ویژه در سالمندان یا افراد کم‌آب‌بدن، خطر آسیب کلیوی را افزایش دهند. مکمل‌های پتاسیم، جایگزین‌های نمک حاوی پتاسیم و دیورتیک‌های نگه‌دارندهٔ پتاسیم می‌توانند سطح پتاسیم خون را بیش‌ازحد بالا ببرند. ترکیب با داروهای گروه مهارکنندهٔ آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا آلیسکایرن، به‌ویژه در بیماران دیابتی یا دارای مشکل کلیوی، معمولاً توصیه نمی‌شود. این دارو همچنین می‌تواند سطح خونی لیتیوم را بالا ببرد و الکل نیز اثر افت‌فشاری آن را تشدید می‌کند. به همین دلیل، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی‌ای که مصرف می‌کنید را حتماً به پزشک و داروساز خود بگویید.