لاموتریژین

لاموتریژین دارویی از گروه ضدتشنج‌هاست که عمدتاً با آرام‌کردن فعالیت الکتریکی بیش‌ازحد سلول‌های عصبی در مغز عمل می‌کند و از همین راه هم در کنترل برخی از انواع تشنج صرعی مؤثر است و هم در تثبیت خلق‌وخو در اختلال دوقطبی کاربرد دارد. برخلاف بسیاری از داروهای مشابه، مصرف آن همیشه با دوزی پایین آغاز می‌شود و طی چند هفته به‌آرامی افزایش می‌یابد؛ این روند آهسته برای کاهش خطر بثورات پوستی جدی طراحی شده است. این دارو معمولاً برای درمان طولانی‌مدت و مستمر به کار می‌رود، نه برای رفع سریع یک بحران ناگهانی.

لاموتریژین را می‌توان همراه با غذا یا بدون آن میل کرد، و بهتر است هر روز در ساعتی مشخص مصرف شود تا سطح دارو در بدن ثابت بماند. قرص را با یک لیوان آب کامل ببلعید. برنامهٔ افزایش تدریجی دوز در ابتدای درمان، و هرگونه تغییر بعدی، باید دقیقاً طبق دستور پزشک انجام شود، چون بالا بردن دوز سریع‌تر از حد توصیه‌شده خطر بثورات پوستی را افزایش می‌دهد. اگر این دارو برای کنترل صرع تجویز شده، هرگز بدون هماهنگی با پزشک آن را ناگهان قطع نکنید، چون قطع ناگهانی می‌تواند خطر بازگشت یا تشدید تشنج را بالا ببرد؛ قطع مصرف هم در صورت لزوم باید تدریجی و زیر نظر پزشک باشد. برای مقدار و برنامهٔ دقیق مصرف، همیشه نسخهٔ پزشک یا راهنمایی داروساز را ملاک قرار دهید.

مهم‌ترین تداخل شناخته‌شدهٔ لاموتریژین با والپروات (سدیم والپروات) است؛ این دارو سطح خونی لاموتریژین را به‌شدت بالا می‌برد و خطر بثورات پوستی را افزایش می‌دهد، به همین دلیل در مصرف هم‌زمان، پزشک از دوز پایین‌تر و افزایش کندتری استفاده می‌کند. در مقابل، برخی داروهای ضدتشنج دیگر مانند کاربامازپین، فنی‌توئین، فنوباربیتال و پریمیدون، و نیز آنتی‌بیوتیک ریفامپیسین، سطح لاموتریژین را کاهش می‌دهند و ممکن است نیاز به دوز بالاتری ایجاد کنند. قرص‌های ضدبارداری هورمونی نیز می‌توانند سطح خونی لاموتریژین را پایین بیاورند و در هفتهٔ بدون قرص، این سطح دوباره بالا برود؛ این نوسان می‌تواند هم بر اثربخشی دارو و هم بر بروز عوارض تأثیر بگذارد. مصرف الکل هم می‌تواند سرگیجه و خواب‌آلودگی ناشی از دارو را تشدید کند. به همین دلایل، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و حتی داروهای گیاهی مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید.