پریمیدون

پریمیدون داروییِ ضدتشنج از ردهٔ باربیتورات‌ها و مشتقاتِ آن‌هاست که عمدتاً برای پیشگیری از تشنج‌های صرعی به‌کار می‌رود. در بدن به موادِ فعالِ دیگری از جمله فنوباربیتال تبدیل می‌شود و بخشِ مهمی از اثرِ آن از همین مسیر حاصل می‌شود. مکانیسمِ اصلیِ آن، تقویتِ اثرِ مهاریِ ناقلِ عصبیِ گابا در مغز است که فعالیتِ الکتریکیِ بیش‌ازحد و ناهماهنگِ سلول‌های عصبی را کاهش می‌دهد. علاوه بر صرع، پریمیدون یکی از داروهای شناخته‌شده برای کنترلِ لرزشِ اساسی نیز هست. هدفِ اصلیِ درمان، کاهشِ دفعات و شدتِ تشنج یا لرزش و کمک به داشتنِ زندگیِ روزمرهٔ باثبات‌تر است.

پریمیدون معمولاً به‌صورتِ قرص یا سوسپانسیونِ خوراکی مصرف می‌شود و پزشک برای کاهشِ خواب‌آلودگی و گیجیِ اولیه، معمولاً مصرف را از مقدارِ کم شروع کرده و به‌تدریج افزایش می‌دهد؛ این روندِ تدریجی را حتماً رعایت کنید. مصرفِ این دارو همراه با غذا می‌تواند ناراحتیِ گوارشی را کم کند. سعی کنید دارو را هر روز در ساعاتِ ثابت و طبقِ برنامه‌ای که پزشک مشخص کرده مصرف کنید تا سطحِ آن در خون یکنواخت بماند. اگر از سوسپانسیون استفاده می‌کنید، پیش از هر بار مصرف آن را خوب تکان دهید و برای اندازه‌گیریِ دقیق از پیمانهٔ مخصوص استفاده کنید، نه قاشقِ خانگی. هرگز بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرفِ پریمیدون را ناگهان قطع نکنید یا دوزِ آن را تغییر ندهید، زیرا این کار می‌تواند خطرِ بازگشتِ تشنج‌های شدید را به‌همراه داشته باشد؛ مقدار و مدتِ دقیقِ مصرف را فقط پزشک یا داروسازِ شما تعیین می‌کند.

پریمیدون در کبد آنزیم‌های متابولیزه‌کننده را فعال می‌کند و از همین راه می‌تواند اثرِ بسیاری از داروهای دیگر را کم کند؛ از جمله قرص‌های ضدبارداریِ هورمونی، داروهای رقیق‌کنندهٔ خون مانندِ وارفارین، برخی کورتیکواستروئیدها و حتی برخی داروهای دیگرِ ضدصرع. هم‌زمانی با سایرِ آرام‌بخش‌ها، خواب‌آورها، مسکن‌های قوی یا نوشیدنِ الکل، خطرِ خواب‌آلودگیِ شدید و کندشدنِ تنفس را افزایش می‌دهد. مصرفِ طولانی‌مدتِ این دارو همچنین می‌تواند بر متابولیسمِ ویتامینِ دی و استحکامِ استخوان اثر بگذارد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ همهٔ داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهیِ مصرفی‌تان را پیش از شروعِ پریمیدون و در طولِ درمان، به پزشک و داروسازتان بگویید.