گلوکاگون هیدروکلراید

گلوکاگون هیدروکلراید نسخهٔ داروییِ ساختگیِ هورمونِ گلوکاگون است که به‌طورِ طبیعی در سلول‌های آلفای پانکراس (لوزالمعده) ساخته می‌شود. این هورمون نقشی برعکسِ انسولین دارد: در حالی‌که انسولین قندِ خون را پایین می‌آورد، گلوکاگون با آزادسازیِ سریعِ قندِ ذخیره‌شده در کبد (گلیکوژن) باعثِ بالا رفتنِ سریعِ قندِ خون می‌شود. به همین دلیل، شکلِ تزریقیِ آن برای درمانِ اورژانسیِ افتِ شدیدِ قندِ خون (هیپوگلیسمیِ شدید) در افرادِ دیابتیِ تحتِ درمان با انسولین به‌کار می‌رود. این دارو به‌صورتِ پودرِ آمادهٔ تزریق در کیتِ اورژانسی عرضه می‌شود که پیش از تزریق باید با حلالِ همراهش ترکیب شود.

گلوکاگونِ تزریقی دارویی اورژانسی است، نه دارویی با برنامهٔ روزانه. این دارو در کیتی عرضه می‌شود که شاملِ پودرِ دارو و یک حلالِ مخصوص است؛ این دو باید درست پیش از تزریق و طبقِ دستورالعملِ همان کیت با هم ترکیب شوند و محلولِ آماده‌شده هرگز نباید برای بعد نگه داشته شود. تزریق معمولاً در بازو، ران یا باسن انجام می‌شود و در موقعیتِ اورژانسی می‌تواند توسط یکی از اعضای خانواده یا هر فردِ آموزش‌دیدهٔ دیگر (نه لزوماً پزشک) صورت گیرد؛ به همین دلیل بهتر است افرادِ نزدیکِ بیمارانِ دیابتیِ پرخطر، پیش از نیازِ واقعی، نحوهٔ آماده‌سازی و تزریقِ این کیت را از پزشک یا داروساز یاد بگیرند. بلافاصله پس از تزریق، بیمار را به پهلو بخوابانید، چون ممکن است پس از به‌هوش‌آمدن دچارِ تهوع یا استفراغ شود؛ به‌محضِ اینکه بیمار به‌هوش آمد و توانست ببلعد، باید یک منبعِ قندِ سریع‌اثر و سپس یک وعدهٔ غذاییِ حاویِ کربوهیدراتِ پایدار به او داد تا از افتِ دوبارهٔ قندِ خون جلوگیری شود. اگر بیمار پس از تزریق به‌هوش نیامد، باید فوراً با اورژانس تماس گرفته شود.

گلوکاگون می‌تواند اثرِ داروهای رقیق‌کنندهٔ خون مانندِ وارفارین را تقویت کند و خطرِ خونریزی را افزایش دهد، به‌ویژه اگر بیش از یک‌بار تزریق شود. برخی داروهای ضدِدرد و ضدِالتهابِ خاص مانندِ ایندومتاسین ممکن است اثرِ بالابرندهٔ قندِ خونِ گلوکاگون را کم کنند یا حتی زمینه‌سازِ افتِ قند شوند. از آنجا که گلوکاگون معمولاً در کنارِ انسولین در مدیریتِ دیابت به‌کار می‌رود، هماهنگی با پزشک دربارهٔ استفادهٔ هم‌زمان اهمیت دارد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌های خود را به پزشک و داروساز بگویید تا خطرِ تداخل‌های ناخواسته کاهش یابد.