گالانتامین

گالانتامین (Galantamine) دارویی از ردهٔ مهارکننده‌های کولین‌استراز و در گروهِ داروهای دستگاهِ عصبی جای می‌گیرد. این دارو با کُند کردنِ تجزیهٔ استیل‌کولین در مغز و تقویتِ گیرنده‌های نیکوتینی، سطحِ این پیام‌رسانِ عصبیِ مهم برای حافظه و یادگیری را بالاتر نگه می‌دارد. در بیماریِ آلزایمر، سلول‌های تولیدکنندهٔ استیل‌کولین به‌مرور آسیب می‌بینند و گالانتامین با جبرانِ نسبیِ این کمبود به حفظِ عملکردِ ذهنی کمک می‌کند. این دارو روندِ زمینه‌ایِ بیماری را متوقف یا درمان نمی‌کند، اما می‌تواند برای مدتی نشانه‌ها را بهتر یا پایدارتر نگه دارد. در ایران این دارو معمولاً به شکلِ محلولِ خوراکی و با نامِ تجاریِ گالانیل در دسترس است.

گالانتامین معمولاً همراه با غذا، صبح و عصر، مصرف می‌شود تا احتمالِ حالتِ تهوع و ناراحتیِ گوارشی کمتر شود؛ نوشیدنِ آبِ کافی در طولِ روز نیز توصیه می‌شود. اگر از شکلِ محلولِ خوراکی استفاده می‌کنید، برای اندازه‌گیریِ دقیق حتماً از پیمانه یا قطره‌چکانِ همراهِ دارو استفاده کنید، نه قاشقِ معمولیِ خانه. پزشک معمولاً دوز را به‌تدریج و طیِ چند هفته بالا می‌برد تا بدن بهتر با دارو سازگار شود؛ این روند را خودسرانه تغییر ندهید. مصرفِ منظم و در ساعاتِ مشخص، حتی بدونِ احساسِ بهبودِ فوری، اهمیت دارد؛ چراکه قطعِ ناگهانیِ دارو بدونِ نظرِ پزشک می‌تواند به افتِ سریع‌ترِ نشانه‌ها بینجامد. مقدارِ دقیقِ مصرف و مدتِ درمان را فقط پزشک بر پایهٔ نسخه تعیین می‌کند.

گالانتامین می‌تواند با برخی داروهای قلبی مانندِ بتابلوکرها یا دیگوکسین، اثرِ کُندکنندگیِ ضربانِ قلب را تشدید کند. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدِالتهابیِ غیراستروئیدی (مانندِ ایبوپروفن) نیز ممکن است خطرِ خون‌ریزیِ گوارشی را بیشتر کند. داروهای آنتی‌کولینرژیک، مانندِ برخی داروهای سرماخوردگی و آلرژی، می‌توانند اثرِ گالانتامین را خنثی کنند و در مقابل، داروهای کولینرژیکِ دیگر می‌توانند عوارض را تشدید کنند. برخی داروهای ضدقارچ، آنتی‌بیوتیک و ضدافسردگی هم می‌توانند سطحِ گالانتامین در خون را بالا ببرند. پیش از هر جراحی یا بیهوشی نیز تیمِ درمان باید از مصرفِ این دارو مطلع باشد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.