فسفومایسین

فسفومایسین آنتی‌بیوتیکی از ردهٔ ضدعفونت‌هاست که ساختارِ شیمیاییِ منحصربه‌فردی دارد و با هیچ‌یک از گروه‌هایِ آنتی‌بیوتیکیِ رایج مثلِ پنی‌سیلین‌ها یا سفالوسپورین‌ها هم‌خانواده نیست. این دارو با مسدود کردنِ یکی از نخستین مراحلِ سنتزِ دیوارهٔ سلولیِ باکتری، از رشد و تکثیرِ آن جلوگیری می‌کند و در نهایت باعثِ مرگِ باکتری می‌شود. شکلِ خوراکیِ آن (گرانول برایِ تهیهٔ محلول) عمدتاً برایِ درمانِ عفونتِ سادهٔ مثانه در بزرگ‌سالان کاربرد دارد، در حالی‌که شکلِ تزریقی برایِ عفونت‌هایِ جدی‌تر یا ناشی از باکتری‌هایِ مقاوم، معمولاً در بیمارستان و در ترکیب با آنتی‌بیوتیکِ دیگر تجویز می‌شود. به دلیلِ سازوکارِ اثرِ متفاوتش، این دارو گاهی در درمانِ عفونت‌هایِ ناشی از باکتری‌هایِ مقاوم به داروهایِ دیگر نیز به کار می‌رود.

شکلِ گرانولیِ این دارو باید در آب حل و بلافاصله مصرف شود، نه اینکه از پیش آماده و نگه‌داری شود؛ بهتر است با معدهٔ خالی، ترجیحاً پیش از خواب و پس از خالی کردنِ مثانه میل شود تا غلظتِ دارو در ادرار برایِ مدتِ طولانی‌تری حفظ بماند. بسیاری از دوره‌هایِ درمانی با این دارو کوتاه یا حتی تک‌نوبتی هستند، اما تعدادِ دفعات، فاصلهٔ زمانی و طولِ دورهٔ مصرف را فقط پزشک بر اساسِ نوعِ عفونت مشخص می‌کند و نباید بدونِ مشورت تغییر کند یا کوتاه‌تر از موعد قطع شود. شکلِ تزریقی را تنها کادرِ درمانی و در محیطِ درمانی تزریق می‌کند. حتی اگر علائم زودتر بهبود یافت، دورهٔ درمان را زودتر از زمانِ گفته‌شده توسطِ پزشک قطع نکنید، چون ممکن است عفونت کاملاً از بین نرفته باشد یا زمینهٔ مقاومتِ باکتریایی فراهم شود.

مصرفِ هم‌زمانِ شکلِ خوراکیِ فسفومایسین با داروهایی که حرکتِ معده و روده را تندتر می‌کنند، مانندِ متوکلوپرامید و برخی داروهایِ ضدِتهوعِ مشابه، می‌تواند جذب و غلظتِ خونی و ادراریِ این دارو را کاهش دهد. این دارو برخلافِ بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها از راهِ کبد متابولیزه نمی‌شود، بنابراین تداخلِ کبدیِ قابل‌توجهی با اغلبِ داروها ندارد، اما شکلِ تزریقی به‌دلیلِ محتوایِ سدیم باید در کنارِ داروها یا محدودیت‌هایِ مربوط به فشارِخون و آب‌والکترولیتِ بدن با احتیاط بررسی شود. برایِ پیشگیری از هرگونه تداخلِ ناخواسته، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را حتماً به پزشک و داروسازِ خود بگویید.