فوسکارنت سدیم

فوسکارنت سدیم دارویی ضدویروسی از خانوادهٔ آنالوگ‌های پیروفسفاتِ معدنی است که برخلافِ بسیاری از داروهای ضدویروسیِ رایج، بدون نیاز به فعال‌سازی توسط آنزیم‌های ویروسی، مستقیماً آنزیمِ دی‌ان‌ای‌پلیمرازِ ویروس را مهار می‌کند. همین ویژگی باعث شده در عفونت‌هایی که به داروهای متداول‌تر مانند آسیکلوویر یا گان‌سیکلوویر مقاوم شده‌اند نیز مؤثر باشد. این دارو تنها به‌صورتِ تزریقِ وریدی و زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشک، معمولاً در بیمارستان یا مرکزِ درمانی، تجویز می‌شود. هدفِ اصلی از مصرفِ آن، کنترلِ عفونت‌های ویروسیِ خطرناک در بیمارانی است که به‌دلیلِ بیماریِ زمینه‌ای یا داروهای سرکوب‌کنندهٔ ایمنی، سیستمِ دفاعیِ بدنشان تضعیف شده است.

این دارو تنها به‌صورتِ انفوزیونِ وریدیِ آهسته و کنترل‌شده، معمولاً با پمپِ انفوزیون و توسط کادرِ درمانی، تزریق می‌شود و مصرفِ خانگی یا خودسرانه ندارد. پیش و در حینِ هر نوبتِ تزریق، معمولاً مایعاتِ کافی برای محافظت از کلیه‌ها به بیمار داده می‌شود. رعایتِ دقیقِ برنامهٔ زمانیِ نوبت‌های تزریق و انجامِ آزمایش‌های دوره‌ایِ خون که پزشک تعیین می‌کند، برای اثربخشیِ درمان و پیشگیری از عوارض ضروری است. طولِ دورهٔ درمان و هرگونه تغییر در برنامهٔ تزریق را فقط پزشک مشخص می‌کند و نباید بدونِ هماهنگی با تیمِ درمانی نوبتی را حذف کرد یا درمان را قطع کرد.

مصرفِ هم‌زمانِ فوسکارنت با سایر داروهای اثرگذار بر کلیه، مانندِ آمینوگلیکوزیدها، آمفوتریسین، سیکلوسپورین، تاکرولیموس یا برخی مسکن‌های ضدالتهابیِ غیراستروئیدی، می‌تواند خطرِ آسیبِ کلیوی را افزایش دهد. مصرفِ هم‌زمان با پنتامیدینِ تزریقی نیز خطرِ افتِ شدیدِ کلسیمِ خون را بیشتر می‌کند. داروهایی که ممکن است آستانهٔ تشنج را کاهش دهند نیز باید با احتیاطِ بیشتری در کنارِ فوسکارنت استفاده شوند، چون اختلالِ املاحِ ناشی از این دارو خود می‌تواند زمینه‌سازِ تشنج باشد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را پیش از شروعِ درمان به پزشک و داروساز بگو.