فلورسئین

فلورسئین رنگی فلورسنت از ردهٔ موادِ تشخیصیِ چشمی است و برخلافِ اغلبِ داروها، هدفش درمان نیست بلکه دیدنِ عروقِ خونیِ تهِ چشم است. وقتی از راهِ وریدِ بازو تزریق می‌شود، طیِ چند ثانیه با جریانِ خون به عروقِ شبکیه و مشیمیهٔ چشم می‌رسد. با تابانْدنِ نوری با طولِ موجِ مشخص، این رنگ به‌صورتِ زرد-سبز می‌درخشد و پزشک با دوربینِ مخصوص از عروقِ تهِ چشم عکس‌برداریِ سریع می‌گیرد؛ به این روش «آنژیوگرافیِ فلورسئین (Fluorescein Angiography)» می‌گویند. این تصویربرداری به چشم‌پزشک کمک می‌کند نشتِ عروق، انسداد، رگ‌های غیرِطبیعی یا تورمِ شبکیه را تشخیص دهد. این تزریق را فقط چشم‌پزشک یا کادرِ آموزش‌دیده و در مطب یا کلینیکِ چشم‌پزشکی انجام می‌دهد.

فلورسئینِ تزریقی هرگز در منزل مصرف نمی‌شود؛ فقط چشم‌پزشک یا کادرِ آموزش‌دیده، معمولاً با تزریقِ سریع در وریدِ بازو، آن را تجویز و اجرا می‌کند. پیش از تزریق ممکن است مردمکِ چشم با قطره گشاد شود و طبقِ دستورِ همان مرکز از شما خواسته شود پیش از آزمایش غذای سبک بخورید یا مدتی ناشتا بمانید تا احتمالِ تهوع کمتر شود؛ این موارد را دقیقاً طبقِ راهنماییِ کلینیک رعایت کنید. بلافاصله پس از تزریق ممکن است گرمی، مزهٔ فلزی در دهان یا تهوعِ گذرا حس کنید که طبیعی است. چون مردمکِ گشادشده تا چند ساعت دیدتان را تار می‌کند، بهتر است همراه داشته باشید و تا برطرف‌شدنِ کاملِ این حالت رانندگی نکنید.

فلورسئینِ تزریقی تداخلِ داروییِ گسترده‌ای ندارد، اما دو نکته اهمیت دارد: در کسانی که داروهای مسدودکنندهٔ بتا مصرف می‌کنند، در صورتِ بروزِ واکنشِ آلرژیک ممکن است پاسخِ بدن به درمانِ اورژانسی متفاوت باشد، پس مصرفِ این داروها را پیش از تزریق حتماً بگویید. همچنین چون فلورسئین تا چند روز در خون و ادرار باقی می‌ماند، می‌تواند نتیجهٔ برخی آزمایش‌های آزمایشگاهیِ خون یا ادرار را موقتاً تحتِ تأثیر قرار دهد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان را همیشه به پزشک و داروساز بگویید.