فینرنون

فینرنون داروییِ نسبتاً جدید از خانوادهٔ مسدودکننده‌های غیراستروئیدیِ گیرندهٔ مینرالوکورتیکوئید (Nonsteroidal Mineralocorticoid Receptor Antagonist) است که در گروهِ درمانیِ قلب و عروق جای می‌گیرد. برخلافِ داروهای قدیمی‌ترِ هم‌رده که ساختارِ استروئیدی دارند، فینرنون گیرندهٔ مینرالوکورتیکوئید را به‌شکلِ گزینشی‌تری مسدود می‌کند و اثرِ چندانی بر گیرنده‌های هورمونیِ دیگرِ بدن نمی‌گذارد. فعال‌شدنِ بیش‌ازحدِ این گیرنده در بافتِ کلیه و قلب زمینه‌سازِ التهاب و فیبروز (سفت و ضخیم‌شدنِ تدریجیِ بافت) است؛ فینرنون با مهارِ همین مسیر، از پیشرفتِ آسیب جلوگیری می‌کند. هدفِ اصلیِ درمان، کاهشِ خطرِ نارساییِ پیشرفتهٔ کلیه و کاهشِ بستری‌شدن یا رویدادهای جدیِ قلبی‌عروقی در بیمارانِ پرخطر است.

فینرنون به‌شکلِ قرصِ خوراکی است و معمولاً روزی یک‌بار، در ساعتی مشخص، مصرف می‌شود تا نظمِ درمان حفظ شود؛ می‌توان آن را همراه با غذا یا بدونِ غذا خورد. دوزِ دقیق، زمان‌بندی و مدتِ درمان را فقط پزشک بر اساسِ نتایجِ آزمایشِ پتاسیم و عملکردِ کلیه تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورت با او تغییر یا قطع شود، چون قطعِ خودسرانه ممکن است اثرِ محافظتیِ دارو بر کلیه و قلب را از بین ببرد. اگر نوبتی از دارو فراموش شد، طبقِ راهنماییِ داروساز عمل کنید و هرگز برای جبران، دو دوز را یک‌جا مصرف نکنید.

فینرنون عمدتاً در کبد و از طریقِ آنزیمِ CYP3A4 متابولیزه می‌شود؛ به همین دلیل مصرفِ هم‌زمان با مهارکننده‌های قویِ این آنزیم — مانندِ برخی داروهای ضدقارچ، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها ازجمله کلاریترومایسین، یا برخی داروهای ضدویروسیِ اچ‌آی‌وی — معمولاً ممنوع یا نیازمندِ احتیاطِ جدی است، چون می‌تواند غلظتِ دارو را در خون به‌شدت بالا ببرد. آبِ گریپ‌فروت نیز اثری مشابه دارد و بهتر است در طولِ درمان از آن پرهیز شود. از سویی دیگر، داروهایی که خود پتاسیمِ خون را بالا می‌برند — مانندِ برخی داروهای فشارِ خون، مکمل‌های پتاسیم، و برخی مدرهای نگه‌دارندهٔ پتاسیم — در کنارِ فینرنون خطرِ بالارفتنِ پتاسیم را بیشتر می‌کنند. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا این تداخل‌ها بررسی و پایش شوند.