دفروکسامین

دفروکسامین از دستهٔ داروهای آهن‌زدا (Iron Chelator) است که به آهنِ آزاد و ذخیره‌شدهٔ اضافیِ بدن متصل می‌شود و آن را به ترکیبی محلول در آب به‌نامِ فریوکسامین تبدیل می‌کند تا عمدتاً از راهِ کلیه دفع شود. این دارو برخلافِ آهنِ متصل به هموگلوبین و ترانسفرینِ خون، عمدتاً آهنِ اضافیِ ذخیره‌شده در بافت‌ها را هدف می‌گیرد. از آنجا که از راهِ گوارش به‌خوبی جذب نمی‌شود، همیشه به‌صورتِ تزریقی (زیرِ جلدی، عضلانی یا وریدی) تجویز می‌شود. هدفِ اصلیِ درمان، پیشگیری یا کاهشِ آسیبِ اندام‌هایی مانندِ قلب، کبد و غدد درون‌ریز است که در اثرِ تجمعِ درازمدتِ آهن رخ می‌دهد.

روشِ دقیقِ تزریقِ دفروکسامین را پزشک یا پرستار آموزش می‌دهد. در اضافه‌بارِ مزمنِ آهن معمولاً به‌صورتِ تزریقِ آهستهٔ زیرِ جلدی با پمپِ قابل‌حمل، در طولِ چند ساعت و اغلب در طیِ شب، و در دفعاتِ مشخص‌شده در هفته انجام می‌شود؛ در موقعیت‌های اورژانسی نیز از تزریقِ وریدی یا عضلانی در بیمارستان استفاده می‌شود. محلِ تزریق را در هر نوبت جابه‌جا کن تا پوست تحریک نشود. پایبندی به برنامهٔ منظمِ تزریق، حتی بدون احساسِ علامت، برای کنترلِ اضافه‌بارِ آهن ضروری است؛ تغییر یا قطعِ آن فقط باید با نظرِ پزشک انجام شود. مقدار، غلظت و مدتِ هر تزریق را پزشک بر پایهٔ آزمایش‌های دوره‌ای مشخص می‌کند.

ویتامینِ C می‌تواند دفعِ آهن توسطِ دفروکسامین را بیشتر کند، اما فقط باید در مقدار و زمانی که پزشک تعیین می‌کند مصرف شود، چون مقدارِ نامناسب می‌تواند بارِ آهنِ آزادشده را افزایش داده و به قلب فشار بیاورد. گزارش‌هایی از کاهشِ سطحِ هوشیاری در مصرفِ هم‌زمان با برخی داروهای ضدِ تهوعِ گروهِ فنوتیازینی نیز وجود دارد. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی پیشگیری شود.