کلوگزاسیلین

کلوگزاسیلین آنتی‌بیوتیکی از زیرگروهِ پنی‌سیلین‌های مقاوم به آنزیمِ پنی‌سیلیناز است؛ یعنی آنزیمی که برخی باکتری‌ها برای بی‌اثر کردنِ پنی‌سیلینِ معمولی می‌سازند، روی این دارو کارگر نیست. این دارو با مهارِ ساختِ دیوارهٔ سلولیِ باکتری، از رشد و تکثیرِ آن جلوگیری کرده و در نهایت باکتری را از بین می‌برد. طیفِ اثرِ آن نسبتاً محدود و عمدتاً روی باکتریِ استافیلوکوکوس اورئوس متمرکز است، به همین دلیل بیشتر برای عفونت‌هایی تجویز می‌شود که این باکتری عاملِ آن‌هاست. کلوگزاسیلین روی گونه‌های استافیلوکوکِ مقاوم به متی‌سیلین یا باکتری‌های گرم‌منفی اثری ندارد.

کپسولِ کلوگزاسیلین را بهتر است با معدهٔ خالی و همراهِ یک لیوان آب میل کنید، یعنی حدودِ یک ساعت پیش از غذا یا دو ساعت پس از آن، زیرا غذا می‌تواند جذبِ آن را کم کند. فرمِ تزریقی را فقط کادرِ درمانی در مطب، درمانگاه یا بیمارستان تزریق می‌کند. دورهٔ درمان را کامل و طبقِ زمان‌بندیِ نسخه ادامه دهید، حتی اگر پس از چند روز حالتان بهتر شد، چون قطعِ زودهنگام می‌تواند به برگشتِ عفونت یا مقاوم‌شدنِ باکتری بینجامد. مقدار و مدتِ دقیقِ مصرف را فقط پزشک یا داروسازتان مشخص می‌کند.

پروبنسید می‌تواند غلظتِ خونیِ کلوگزاسیلین را بالا ببرد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای ضدِ انعقادِ خون مانندِ وارفارین ممکن است اثرِ رقیق‌کنندگیِ خون را تشدید کند. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد آنتی‌بیوتیک‌های پنی‌سیلینی می‌توانند اثرِ قرصِ ضدبارداریِ خوراکی را کمی کاهش دهند، بنابراین استفاده از یک روشِ پیشگیریِ مکمل در دورهٔ درمان منطقی است. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را همیشه به پزشک و داروساز بگو تا هر تداخلِ احتمالی بررسی شود.