سفوروکسیم

سفوروکسیم یک آنتی‌بیوتیک بتالاکتام از خانوادهٔ سفالوسپورین‌های نسل دوم است. این دارو با اتصال به پروتئین‌های خاصی در دیوارهٔ سلولی باکتری، ساخت این دیواره را مختل می‌کند و در نتیجه باکتری از بین می‌رود یا رشدش متوقف می‌شود. نسبت به سفالوسپورین‌های نسل اول، طیف اثر گسترده‌تری روی باکتری‌های گرم‌منفی دارد و در برابر برخی آنزیم‌های مقاومت‌ساز باکتریایی پایدارتر است. این دارو در دو شکل خوراکی (قرص و سوسپانسیون، با نام سفوروکسیم آکستیل) و تزریقی (برای مصارف بیمارستانی و عفونت‌های شدیدتر) در دسترس است. انتخاب شکل دارویی، دوز و طول دورهٔ مصرف بر عهدهٔ پزشک است و بسته به نوع و شدت عفونت تغییر می‌کند.

قرص سفوروکسیم را معمولاً باید همراه غذا یا بلافاصله بعد از آن مصرف کرد، چون جذب دارو در حضور غذا بهتر انجام می‌شود؛ قرص را کامل قورت بدهید و آن را خرد یا نصف نکنید، مگر پزشک یا داروساز چیز دیگری گفته باشد. سوسپانسیون خوراکی را پیش از هر بار مصرف خوب تکان بدهید. دوز و طول دورهٔ درمان را فقط پزشک بر پایهٔ نوع عفونت تعیین می‌کند و باید کاملاً طبق همان برنامه و در فاصله‌های زمانی منظم مصرف شود. حتی اگر علائم زودتر بهتر شدند، دورهٔ درمان را زودتر از موعدی که پزشک گفته قطع نکنید، چون قطع ناقص می‌تواند به بازگشت عفونت یا مقاوم شدن باکتری بینجامد. شکل تزریقی دارو را کادر درمانی در بیمارستان یا مطب تجویز و تزریق می‌کند.

مصرف هم‌زمان داروهای کاهندهٔ اسید معده مثل آنتی‌اسیدها، مهارکننده‌های پمپ پروتون یا داروهای ضدترشح اسید می‌تواند جذب شکل خوراکی سفوروکسیم را کم کند؛ بهتر است دربارهٔ فاصلهٔ زمانی مناسب بین مصرف آن‌ها با داروساز مشورت شود. پروبنسید می‌تواند دفع سفوروکسیم از بدن را کند کرده و غلظت آن را در خون بالا ببرد. مثل بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های دیگر، این دارو ممکن است اثر داروهای ضدانعقاد خوراکی مثل وارفارین را تغییر دهد و نیاز به پایش دقیق‌تری داشته باشد. اثربخشی قرص‌های ضدبارداری خوراکی نیز ممکن است در دورهٔ مصرف آنتی‌بیوتیک اندکی کاهش یابد. فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی مصرفی‌تان را همیشه به پزشک و داروساز بگویید.