بداکوئیلین

بداکوئیلین (Bedaquiline) دارویی ضدسل و از ردهٔ دی‌آریل‌کوئینولین‌ها (Diarylquinoline) است که مکانیسمِ اثری کاملاً متفاوت از داروهای کلاسیکِ ضدسل دارد. این دارو با مهارِ آنزیمِ ATP سنتاز در باکتریِ عاملِ سل، تولیدِ انرژیِ موردِ نیازِ این باکتری را متوقف می‌کند و در نتیجه آن را از بین می‌برد؛ این اثر هم روی باکتری‌های فعال و هم باکتری‌های خفته صدق می‌کند. بداکوئیلین هرگز به‌تنهایی تجویز نمی‌شود، بلکه همیشه بخشی از یک رژیمِ چند دارویی است که پزشکِ متخصصِ عفونی یا سل آن را طراحی و پایش می‌کند. هدفِ اصلیِ این دارو، درمانِ بیمارانی است که باکتریِ سلِ آن‌ها به داروهای خطِ اولِ درمان، مانندِ ایزونیازید و ریفامپین، مقاوم شده است. این دارو به‌صورتِ قرصِ خوراکی عرضه می‌شود.

بداکوئیلین به‌صورتِ قرصِ خوراکی و طبقِ برنامه‌ای مصرف می‌شود که پزشکِ متخصصِ سل برایِ شما تعیین کرده است. این دارو را بهتر است همراه با غذا میل کنید، زیرا غذا جذبِ آن را در بدن به‌طورِ چشمگیری بهتر می‌کند. دورهٔ درمانِ سلِ مقاوم معمولاً طولانی است و ادامه‌دادنِ کاملِ آن، حتی پس از بهبودِ نشانه‌ها، برایِ جلوگیری از بازگشتِ بیماری و مقاوم‌ترشدنِ باکتری اهمیتِ زیادی دارد. هرگز مصرفِ بداکوئیلین یا هر یک از داروهای همراهِ آن را بدونِ هماهنگی با پزشک قطع نکنید و نوبتی از مصرف را حذف نکنید. جزئیاتِ دقیقِ برنامهٔ مصرف را فقط پزشک یا داروسازِ شما، بر اساسِ نسخه و روندِ درمان، مشخص می‌کند.

بداکوئیلین عمدتاً در کبد و از طریقِ آنزیمِ CYP3A4 متابولیزه می‌شود؛ به همین دلیل داروهایی که این آنزیم را فعال می‌کنند، مانندِ ریفامپین که خود از داروهای ضدسل است، می‌توانند سطحِ خونیِ بداکوئیلین را به‌شدت کاهش دهند و اثربخشیِ آن را کم کنند. در مقابل، داروهایی که همین آنزیم را مهار می‌کنند، مانندِ برخی داروهای ضدقارچِ خوراکی یا برخی داروهای مهارکنندهٔ پروتئاز در درمانِ ایدز، می‌توانند غلظتِ بداکوئیلین را در خون بالا ببرند و خطرِ عوارض را افزایش دهند. مصرفِ هم‌زمان با هر داروی دیگری که فاصلهٔ QT قلب را طولانی می‌کند، از جمله برخی آنتی‌بیوتیک‌ها و بعضی داروهای دیگرِ ضدسل، باید تنها زیرِ نظرِ دقیقِ پزشک انجام شود. الکل نیز می‌تواند فشارِ بیشتری به کبد وارد کند. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هرگونه تداخلِ احتمالی بررسی شود.