آمیودارون

آمیودارون یکی از داروهایِ ضدآریتمیِ کلاسِ سه (Class III Antiarrhythmic) است که در ایران با نام‌هایِ تجاریِ کرندارون، بهریتمین و آمیوریتم نیز عرضه می‌شود. این دارو عمدتاً با تأثیر بر کانال‌هایِ پتاسیم در سلول‌هایِ قلبی، ریتمِ الکتریکیِ نامنظمِ قلب را به حالتِ طبیعی نزدیک می‌کند و علاوه بر آن، اندکی خواصِ مسدودکنندگیِ سدیم، کلسیم و گیرندهٔ بتا را نیز دارد. به همین دلیل، طیفِ اثرش نسبت به بسیاری از ضدآریتمی‌هایِ دیگر گسترده‌تر است. آمیودارون معمولاً زمانی تجویز می‌شود که آریتمی جدی باشد یا داروهایِ دیگر پاسخِ کافی نداده باشند. اثرِ آن در بدن دیرپا و ماندگار است و همین موضوع باعث می‌شود تجویز و پایشِ آن همیشه بر عهدهٔ متخصصِ قلب باشد.

آمیودارون را دقیقاً طبقِ دستورِ پزشک و در زمان‌هایِ مشخص‌شده مصرف کنید؛ قرص را می‌توان همراهِ غذا یا بدونِ آن خورد، اما بهتر است هر بار به همان شیوه مصرف شود تا ناراحتیِ گوارشی کمتر شود. از آنجا که اثرِ این دارو در بدن به‌کندی از بین می‌رود، نظم در مصرف اهمیتِ زیادی دارد و نباید بدونِ هماهنگی با پزشک، مصرفِ آن را قطع یا دوزِ آن را تغییر داد، حتی اگر احساسِ بهبودی کنید. اگر نوبتی از دارو فراموش شد، دربارهٔ نحوهٔ جبرانِ آن با داروساز یا پزشک مشورت کنید. مقدارِ دقیق و طولِ دورهٔ درمان را فقط پزشک، بر اساسِ نوعِ آریتمی و شرایطِ شما، تعیین می‌کند.

آمیودارون با داروهایِ متعددی تداخل دارد و برخی از این تداخل‌ها می‌توانند جدی باشند؛ برای نمونه، همراه با وارفارین اثرِ رقیق‌کنندگیِ خون را افزایش می‌دهد، سطحِ دیگوکسین را در خون بالا می‌برد و مصرفِ هم‌زمان با برخی داروهایِ کاهندهٔ چربیِ خون (مانندِ سیمواستاتین) خطرِ آسیبِ عضلانی را بیشتر می‌کند. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ داروهایی که ریتمِ قلب را تحتِ تأثیر قرار می‌دهند نیز باید با احتیاط و زیرِ نظرِ پزشک باشد. آب‌گریپ‌فروت می‌تواند غلظتِ دارو را در خون تغییر دهد و بهتر است پرهیز شود. همیشه فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا تداخل‌هایِ احتمالی بررسی شود.