اوره

اوره ترکیبی است که به‌طورِ طبیعی در بدنِ انسان نیز وجود دارد و در غلظت‌های بالا مانندِ ۴۰ درصد، خاصیتِ کراتین‌برِ قوی پیدا می‌کند؛ یعنی پیوندهای بینِ سلول‌های مردهٔ لایهٔ شاخیِ پوست را سست می‌کند و باعثِ جذبِ آب و لایه‌لایه‌شدنِ آرامِ پوستِ ضخیم می‌شود. این فرآورده در ردهٔ داروهای پوستی (نرم‌کننده‌ها و محافظ‌های پوستی) قرار می‌گیرد و برخلافِ فرمولاسیون‌های رقیق‌ترِ اوره که بیشتر مرطوب‌کننده‌اند، غلظتِ ۴۰ درصد عمدتاً برای نواحیِ خیلی ضخیم و کراتینیزهٔ بدن مثلِ کفِ پا، پاشنه و ناخن به‌کار می‌رود. هدفِ اصلی، نرم‌کردنِ بافتِ سخت‌شده برای تسکینِ ناراحتی و گاهی آماده‌سازیِ پوست یا ناخن پیش از درمان‌های دیگر است.

کرمِ اوره ۴۰ درصد را طبقِ دستورِ پزشک یا داروساز، روی پوستِ تمیز و خشک‌شده به‌آرامی بمالید تا جذب شود؛ تعدادِ دفعات و مدتِ مصرف را پزشک بر اساسِ شدتِ ضخیم‌شدگیِ پوستِ شما تعیین می‌کند. از تماسِ این کرم با چشم، دهان، غشاهای مخاطی، زخمِ باز یا پوستِ ملتهب خودداری کنید و پس از مالیدن، دست‌ها را - مگر آن‌که خودِ دست ناحیهٔ درمان باشد - بشویید. برای نرم‌کردنِ ناخن‌های ضخیم‌شده، پزشک ممکن است استفاده زیرِ یک پانسمانِ بسته را توصیه کند که باید دقیقاً طبقِ راهنماییِ او انجام شود. برای گرفتنِ نتیجهٔ مطلوب، مصرفِ منظم و پیوسته بر اساسِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده اهمیت دارد.

اوره در این غلظت عمدتاً به‌صورتِ موضعی اثر می‌کند و جذبِ سیستمیکِ چشمگیری ندارد، اما چون خاصیتِ نرم‌کنندگیِ آن می‌تواند نفوذِ سایر داروهای موضعیِ هم‌زمان‌مصرف‌شده روی همان ناحیه را افزایش دهد، بهتر است زمانِ استفاده از این کرم و داروهای موضعیِ دیگر (مانندِ کورتیکواستروئیدها یا ضدقارچ‌ها) را پزشک مشخص کند. استفادهٔ هم‌زمان با سایر موادِ لایه‌بر یا اسیدهای موضعی نیز ممکن است تحریکِ پوست را بیشتر کند. فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و محصولاتِ موضعی که استفاده می‌کنید را به پزشک و داروساز بگویید.