روتیگوتین

روتیگوتین دارویی از گروهِ آگونیست‌های دوپامین (Dopamine Agonist) است؛ دسته‌ای از داروهای اثرگذار بر دستگاهِ عصبی مرکزی که در درمانِ اختلالاتِ حرکتی به کار می‌روند. این دارو با اتصال به گیرنده‌های دوپامین در مغز، به‌ویژه گیرندهٔ نوعِ D3، عملکردِ این انتقال‌دهندهٔ عصبی را تقلید می‌کند و به بهبودِ کنترلِ حرکات و کاهشِ علائمِ ناشی از کمبودِ دوپامین کمک می‌کند. برخلافِ بسیاری از داروهای مشابه که به‌صورتِ خوراکی مصرف می‌شوند، روتیگوتین به‌شکلِ برچسبِ پوستی ساخته شده که مادهٔ مؤثره را به‌آرامی و پیوسته طیِ شبانه‌روز وارد بدن می‌کند. همین ویژگی باعث می‌شود سطحِ دارو در خون یکنواخت‌تر بماند و نوسانِ کمتری نسبت به داروهای خوراکیِ مشابه داشته باشد.

روتیگوتین برچسبِ پوستی است، نه قرص یا کپسول، پس اصولِ مصرفِ آن با بیشترِ داروها فرق دارد. این برچسب باید هر روز در ساعتِ تقریباً ثابتی روی پوستِ تمیز، خشک و بدونِ زخم یا موی زیاد (مانندِ ناحیهٔ شکم، ران، پهلو، باسن یا بازو) چسبانده شود و محلِ چسباندن هر بار تغییر کند تا همان نقطه دست‌کم تا دو هفته دوباره استفاده نشود. برچسب را نباید برید یا نصف کرد، چون این کار میزانِ آزادسازیِ دارو را به‌هم می‌زند. بهتر است در طولِ مصرف، محلِ برچسب در معرضِ گرمای مستقیم مانندِ کیسه‌آبِ گرم، سونا یا آفتابِ شدید قرار نگیرد، زیرا گرما جذبِ دارو را از پوست بیشتر می‌کند. مقدار و مدتِ دقیقِ درمان و نحوهٔ قطعِ تدریجیِ آن را فقط پزشک تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورتِ او مصرف را ناگهان قطع کرد.

داروهایی که اثرِ دوپامین را در مغز مسدود می‌کنند—مانندِ بسیاری از داروهای ضدِ روان‌پریشی و برخی داروهای ضدِ تهوع مانندِ متوکلوپرامید—می‌توانند اثرِ روتیگوتین را کم کنند و بهتر است هم‌زمان با آن مصرف نشوند. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ داروهای دوپامینرژیک مانندِ لوودوپا معمولاً بخشی از برنامهٔ درمانِ پارکینسون است، اما ممکن است بر شدتِ برخی عوارض مانندِ حرکاتِ غیرارادی اثر بگذارد. الکل و داروهای آرام‌بخش یا خواب‌آور نیز می‌توانند خواب‌آلودگیِ ناشی از روتیگوتین را بیشتر کنند و بهتر است در دورانِ درمان محدود شوند. به‌طورِ کلی، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید همیشه به پزشک و داروسازِ خود بگویید.