رمیفنتانیل

رمیفنتانیل در ردهٔ داروهای مؤثر بر دستگاه عصبی و مسکن‌های افیونی قرار دارد. با فعال‌کردن گیرنده‌های افیونی در مغز و نخاع، انتقال و احساس درد را مهار می‌کند و پاسخ بدن به تحریک جراحی را کاهش می‌دهد. این دارو به‌سرعت به‌وسیلهٔ آنزیم‌های طبیعی خون و بافت تجزیه می‌شود؛ بنابراین شروع و پایان اثرش سریع است. معمولاً به‌تنهایی برای بیهوشی عمومی کافی نیست و همراه داروهای بیهوشی دیگر و زیر پایش کامل به‌کار می‌رود.

رمیفنتانیل فقط به‌صورت وریدی، پس از حل‌کردن و رقیق‌سازی مناسب، با دستگاه تزریق مداوم و توسط تیم آموزش‌دیدهٔ بیهوشی تجویز می‌شود. مقدار و سرعت تزریق بر اساس سن، وزن، نوع عمل، داروهای همراه و وضعیت تنفس و قلب تعیین می‌شود؛ بیمار نباید آن را خودسرانه تزریق، جابه‌جا یا قطع کند. در طول تزریق و مدتی پس از آن، تنفس، اکسیژن خون، فشارخون، ضربان قلب و سطح هوشیاری پایش می‌شود. چون اثر ضد درد آن پس از قطع سریع کم می‌شود، برای درد بعد از عمل باید پیش از قطع، مسکن مناسب دیگری طبق برنامهٔ تیم درمان در نظر گرفته شود. این فرآورده برای مصرف خوراکی، عضلانی، اپیدورال یا داخل نخاعی نیست و محلول آماده‌شده نیز فقط طبق دستور مرکز درمانی استفاده می‌شود.

مهم‌ترین تداخل، تشدید اثر خواب‌آور و تضعیف تنفس همراه با بنزودیازپین‌ها، داروهای خواب‌آور و آرام‌بخش، داروهای بیهوشی، شل‌کننده‌های عضلانی، داروهای ضدروان‌پریشی، گاباپنتین یا پرگابالین، سایر مسکن‌های افیونی و الکل است؛ افت فشار، بیهوشی عمیق، کما و مرگ ممکن است رخ دهد. همراهی با بعضی داروهای ضدافسردگی، داروهای میگرن، ترامادول، لاینزولید، متیلن‌بلو یا مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز می‌تواند خطر نشانگان سروتونین یا مسمومیت مخدر را بالا ببرد؛ اگر مهارکنندهٔ مونوآمین‌اکسیداز مصرف می‌کنید یا در چهارده روز اخیر قطع کرده‌اید، حتماً اطلاع دهید. بوپرنورفین و برخی مسکن‌های افیونی ترکیبی یا نسبی ممکن است اثر ضد درد رمیفنتانیل را کم کنند یا علائم ترک ایجاد کنند. تداخل غذایی مستقیمی شناخته نشده است، اما دستور ناشتا بودن پیش از بیهوشی را رعایت کنید و دست‌کم در ۲۴ ساعت پس از عمل از الکل پرهیز کنید. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را پیش از تزریق به پزشک و داروساز بگویید.