راملتئون

راملتئون دارویی خواب‌آور از ردهٔ آگونیست‌های گیرندهٔ ملاتونین (Melatonin Receptor Agonist) است که برای درمانِ بی‌خوابی به‌کار می‌رود. برخلافِ بنزودیازپین‌ها و بسیاری از داروهای غیربنزودیازپینیِ رایجِ خواب‌آور که از مسیرِ گیرنده‌های گابا اثر می‌گذارند، راملتئون به‌طور اختصاصی به گیرنده‌های ملاتونین در بخشی از مغز به نامِ هستهٔ سوپراکیاسماتیک متصل می‌شود؛ همان بخشی که ساعتِ درونیِ بدن و ریتمِ شبانه‌روزیِ خواب و بیداری را تنظیم می‌کند. با این مکانیسم، راملتئون به بدن کمک می‌کند زمانِ به‌خواب‌رفتن را طبیعی‌تر تشخیص دهد، بدونِ آنکه مانندِ بسیاری از قرص‌های خواب، اثرِ آرام‌بخشِ گستردهٔ عصبی یا وابستگیِ چشمگیر ایجاد کند. همین ویژگی باعث شده راملتئون از نظرِ پتانسیلِ سوءمصرف در ردهٔ داروهای کنترل‌شده قرار نگیرد و برای بی‌خوابیِ مزمن نیز قابلِ استفاده باشد. در ایران این دارو با نامِ تجاریِ «راملی» و در قالبِ قرصِ خوراکی عرضه می‌شود.

راملتئون معمولاً کمی پیش از رفتن به رختخواب مصرف می‌شود، در زمانی که فرد بلافاصله پس از خوردنِ دارو قصدِ خوابیدن دارد و می‌تواند دستِ‌کم چند ساعتِ کامل را به خواب اختصاص دهد. بهتر است این دارو را با معدهٔ نسبتاً خالی یا بدونِ هم‌زمانی با غذاهای پرچرب مصرف کرد، زیرا غذای سنگین می‌تواند جذب و شروعِ اثرِ آن را به تأخیر بیندازد. بهتر است زمانِ مصرف در طولِ شب هر بار مشابه باشد تا اثرش بر ریتمِ خواب پایدار بماند. مقدار و مدتِ درمان را فقط پزشک یا داروسازتان بر اساسِ شرایطِ شما تعیین می‌کند و تغییرِ خودسرانه در آن توصیه نمی‌شود.

مهم‌ترین تداخلِ شناخته‌شدهٔ راملتئون با فلووکسامین است؛ مصرفِ هم‌زمانِ این دو دارو غلظتِ راملتئون را در خون به‌شدت بالا می‌برد و به همین دلیل معمولاً ممنوع است. برخی داروهای ضدقارچ و آنتی‌بیوتیکِ ریفامپین نیز می‌توانند به‌ترتیب اثرِ راملتئون را افزایش یا کاهش دهند. مصرفِ الکل هم‌زمان با راملتئون توصیه نمی‌شود، زیرا اثرِ خواب‌آوری و گیجیِ ناشی از دارو را تشدید می‌کند و ترکیب با سایر داروهای آرام‌بخش یا خواب‌آور نیز خطرِ خواب‌آلودگیِ بیش‌ازحد را بالا می‌برد. پیش از شروعِ مصرف، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید.