پرالیدوکسیم

پرالیدوکسیم دارویی از خانوادهٔ اکسیم‌ها و در گروهِ بازفعال‌کننده‌هایِ آنزیمِ کولین‌استراز (Cholinesterase Reactivator) است که به‌عنوانِ پادزهرِ اختصاصیِ مسمومیت با ترکیباتِ فسفرهٔ آلی به کار می‌رود. این ترکیبات، که در برخی حشره‌کش‌هایِ کشاورزی و عواملِ عصبیِ شیمیایی یافت می‌شوند، آنزیمِ کولین‌استرازِ بدن را غیرفعال می‌کنند و باعثِ تجمعِ بیش‌ازحدِ استیل‌کولین در سیناپس‌هایِ عصبی می‌شوند؛ همین امر به علائمی چون ضعفِ عضلانی، تشنج و در مواردِ شدید نارساییِ تنفسی می‌انجامد. پرالیدوکسیم با اتصال به این آنزیمِ مسدودشده، پیوندِ آن را با سم می‌شکند و بخشی از فعالیتِ طبیعیِ آنزیم را بازمی‌گرداند. این دارو منحصراً در بیمارستان، معمولاً همراه با آتروپین و در کنارِ اقداماتِ حمایتیِ دیگر، توسطِ پزشک تزریق می‌شود.

پرالیدوکسیم هرگز در خانه یا توسطِ خودِ فرد مصرف نمی‌شود؛ این دارو فقط در بیمارستان یا مرکزِ اورژانس، به‌صورتِ تزریقِ وریدی و گاه عضلانی، زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشک و تیمِ درمانی تجویز می‌شود. سرعتِ تزریق و تعدادِ دفعاتِ تکرار، بسته به شدتِ مسمومیت و پاسخِ بیمار، کاملاً بر عهدهٔ پزشکِ معالج است. هرچه این پادزهر زودتر پس از تماس با سمِ فسفرهٔ آلی تزریق شود، احتمالِ اثربخشیِ کاملِ آن بیشتر است، زیرا با گذشتِ زمان پیوندِ سم با آنزیم پایدارتر و در نهایت غیرقابل‌بازگشت می‌شود. درمان معمولاً همراه با آتروپین و اقداماتِ حمایتیِ دیگر مانندِ اکسیژن‌رسانی و پاک‌سازیِ پوست یا لباسِ آلوده انجام می‌شود، و ادامه یا قطعِ آن تماماً بر عهدهٔ تیمِ درمانی است.

پرالیدوکسیم معمولاً همراه با آتروپین و در چارچوبِ پروتکلِ درمانیِ بیمارستان تجویز می‌شود؛ این هم‌زمانی بخشِ طبیعیِ درمان است، نه یک تداخلِ نگران‌کننده. مصرفِ هم‌زمانِ برخی داروهایِ بی‌هوشی، آرام‌بخش‌هایِ تنفسی یا سایرِ داروهایِ مؤثر بر دستگاهِ عصبی‌عضلانی می‌تواند وضعیتِ بالینیِ بیمارِ مسموم را پیچیده‌تر کند، چون او از پیش دچارِ اختلالِ عملکردِ عصبی‌عضلانی است. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو، و اگر پیش از این برایِ بیماریِ عصبی‌عضلانی دارویی مصرف می‌کرده‌ای، حتماً اطلاع بده.