پیراستام

پیراستام مشتقی حلقوی از گابا (پیرولیدون) است، هرچند مکانیسم اثرش با گیرنده‌های گابا مرتبط نیست. این دارو در گروه داروهای مؤثر بر دستگاه عصبی جای می‌گیرد و از نخستین داروهایی است که با عنوان نوتروپیک (تقویت‌کننده شناخت) شناخته شده‌اند. مکانیسم دقیق آن هنوز به‌طور کامل روشن نیست، اما گمان می‌رود با اثر بر غشای سلول‌های عصبی، تسهیل انتقال پیام‌های عصبی، و بهبود انعطاف‌پذیری گلبول‌های قرمز و کاهش چسبندگی پلاکتی، جریان خون ریز مغزی را بهتر کند. هدف اصلی مصرف آن، حمایت از عملکرد شناختی و تعادل در شرایطی است که این کارکردها دچار اختلال شده‌اند.

پیراستام را معمولاً می‌توان همراه یا جدا از غذا مصرف کرد؛ اگر ناراحتی گوارشی داشتید، مصرف همراه با غذا می‌تواند کمک‌کننده باشد. شکل مایع را پیش از هر بار مصرف خوب تکان دهید و برای اندازه‌گیری دقیق، از پیمانه یا قاشق مخصوص همراه بسته استفاده کنید، نه قاشق آشپزخانه. سعی کنید دارو را هر روز در ساعت‌هایی مشخص و طبق برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده مصرف کنید تا اثرش پایدار بماند. به‌ویژه اگر پیراستام برای کنترل میوکلونوس تجویز شده باشد، مصرف را بدون نظر پزشک قطع نکنید، چون قطع ناگهانی می‌تواند نشانه‌ها را بازگرداند یا تشدید کند. مقدار مصرف و طول دوره درمان را فقط پزشک یا داروسازتان، بر اساس سن، وزن و وضعیت کلیوی شما، تعیین می‌کند.

پیراستام اثری ضدپلاکتی دارد، بنابراین مصرف هم‌زمان با داروهای رقیق‌کننده خون مانند وارفارین، آسپرین یا کلوپیدوگرل ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهد. گزارش‌هایی محدود از بروز بی‌قراری، گیجی و اختلال خواب هنگام مصرف هم‌زمان با هورمون‌های تیروئید نیز وجود دارد. مصرف هم‌زمان با سایر محرک‌های دستگاه عصبی هم ممکن است بی‌خوابی یا تحریک‌پذیری را بیشتر کند. همیشه فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و گیاهان دارویی‌ای را که مصرف می‌کنید، به پزشک و داروسازتان بگویید.