پیپرازین

پیپرازین یکی از داروهای قدیمی و شناخته‌شدهٔ ضدانگل است که برای مقابله با برخی کرم‌های گرد روده‌ای به کار می‌رود. این دارو با اثر بر سیستم عصبی-عضلانی انگل، پیام‌رسانی عصبی آن را مختل و عضلاتش را فلج می‌کند؛ در نتیجه کرم دیگر نمی‌تواند به دیوارهٔ روده بچسبد و به‌صورت زنده و از طریق حرکات طبیعی روده از بدن دفع می‌شود. این ویژگی، پیپرازین را از بسیاری از داروهای ضدانگل دیگر که کرم را از بین می‌برند متمایز می‌کند. این دارو معمولاً به‌صورت شربت یا قرص و اغلب در قالب نمک سیترات آن (پیپرازین سیترات) در دسترس است.

پیپرازین معمولاً به‌صورت شربت یا قرص، طبق برنامه‌ای که پزشک تعیین می‌کند مصرف می‌شود؛ گاهی در قالب یک دورهٔ کوتاه و گاهی چند روز پیاپی، بسته به نوع آلودگی. بهتر است دارو در ساعت مشخصی از روز و دقیقاً طبق دستور نسخه مصرف شود تا اثر آن یکنواخت بماند. برخلاف برخی داروهای ضدانگل قدیمی‌تر، معمولاً نیازی به مصرف هم‌زمان مسهل با پیپرازین نیست، مگر آنکه پزشک آن را لازم بداند. برای اطمینان از دفع کامل انگل، رعایت کامل طول دوره اهمیت دارد و نباید بدون نظر پزشک، مصرف را زودتر قطع کرد یا خودسرانه تکرار کرد؛ در آلودگی به کرمک، پزشک ممکن است درمان هم‌زمان سایر اعضای خانواده و رعایت نکات بهداشتی فردی را نیز توصیه کند.

پیپرازین می‌تواند با برخی داروهای مؤثر بر سیستم عصبی، از جمله برخی داروهای اعصاب و روان از دستهٔ فنوتیازین‌ها (Phenothiazines)، تداخل داشته باشد و احتمال بروز عوارض عصبی مانند تشنج را بیشتر کند. هم‌چنین مصرف هم‌زمان آن با برخی داروهای ضدانگل دیگر که مکانیسم اثرشان با پیپرازین متفاوت است توصیه نمی‌شود، زیرا ممکن است اثر یکدیگر را خنثی کنند. به همین دلیل، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهی‌ای را که مصرف می‌کنید به پزشک و داروساز خود بگویید تا از تداخل‌های احتمالی جلوگیری شود.