پانکرونیوم بروماید

پانکرونیوم بروماید یکی از داروهای مسدودکنندهٔ عصبی‌عضلانیِ غیردپولاریزان (Non-depolarizing Neuromuscular Blocker) از خانوادهٔ آمینواستروئیدهاست که در ردهٔ داروهای اسکلتی‌عضلانی قرار می‌گیرد. این دارو با اشغالِ رقابتیِ گیرنده‌های استیل‌کولین در محلِ اتصالِ عصب به عضله، از انتقالِ پیامِ عصبی جلوگیری می‌کند و عضلاتِ اسکلتی را به‌طورِ موقت کاملاً شل و بی‌حرکت می‌سازد. اثرِ آن نسبت به برخی داروهای مشابه با کمی تأخیر آغاز می‌شود، اما طولانی‌تر باقی می‌ماند. پانکرونیوم بروماید فقط به‌صورتِ تزریقِ وریدی و منحصراً توسط متخصصِ بیهوشی یا تیمِ مراقبتِ ویژه، درونِ بیمارستان و همراه با پایشِ کاملِ تنفس و علائمِ حیاتی تجویز می‌شود. این دارو خودش هیچ اثرِ ضددرد یا خواب‌آوری ندارد و همیشه در کنارِ بیهوشیِ کامل به‌کار می‌رود.

پانکرونیوم بروماید هرگز توسط خودِ بیمار یا در منزل استفاده نمی‌شود؛ این دارو را فقط پزشکِ بیهوشی یا تیمِ درمانِ بخشِ مراقبتِ ویژه، از راهِ وریدی و درونِ بیمارستان تزریق می‌کند. زمان‌بندی، مقدار و تکرارِ تزریق را پزشک بر اساسِ نوعِ جراحی، وزنِ بیمار، عملکردِ کبد و کلیه و پاسخِ عضلانیِ فرد که با دستگاه‌های پایشِ ویژه اندازه‌گیری می‌شود، تعیین می‌کند. بیمار یا همراهانِ او نیازی به هیچ اقدامی برای مصرفِ این دارو ندارند و تنها لازم است پیش از عمل، سابقهٔ پزشکی و داروییِ کامل را در اختیارِ تیمِ بیهوشی بگذارند.

برخی داروهای بیهوشیِ استنشاقی، بعضی آنتی‌بیوتیک‌ها (مانندِ گروهِ آمینوگلیکوزیدها) و داروهای حاویِ منیزیم می‌توانند اثرِ شل‌کنندگیِ پانکرونیوم بروماید را تشدید و طولانی‌تر کنند، در حالی‌که مصرفِ طولانی‌مدتِ برخی داروهای ضدتشنج ممکن است از اثرِ آن بکاهد. مصرفِ هم‌زمانِ کورتیکواستروئیدها، به‌ویژه در بیمارانِ بستری در بخشِ مراقبتِ ویژه، گاهی با ضعفِ عضلانیِ طولانی‌ترِ پس از قطعِ دارو همراه بوده است. به همین دلیل، پیش از هر جراحی یا بستری، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و حتی داروهای گیاهیِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز اطلاع دهید.