پانکراتین

پانکراتین ترکیبی از سه آنزیمِ گوارشیِ اصلی—لیپاز، آمیلاز و پروتئاز—است که در بدنِ سالم به‌طورِ طبیعی توسط خودِ پانکراس ساخته می‌شود، اما نمونهٔ داروییِ آن از پانکراسِ حیوانی تهیه می‌شود. این آنزیم‌ها به‌ترتیب چربی، نشاسته و پروتئینِ غذا را در رودهٔ باریک تجزیه می‌کنند تا بدن بتواند آن‌ها را جذب کند. در «نارساییِ برون‌ریزِ پانکراس» (Exocrine Pancreatic Insufficiency)، پانکراس آنزیمِ کافی ترشح نمی‌کند و پانکراتینِ خوراکی این کمبود را جبران می‌کند. پلت‌های داخلِ کپسول با پوششی مقاوم به اسید پوشانده شده‌اند تا سالم از معده عبور کنند و آنزیم‌ها را در روده آزاد کنند. هدفِ اصلیِ درمان، بهبودِ هضم و جذبِ غذا و پیشگیری از سوءتغذیه و کاهشِ وزنِ ناخواسته است.

این کپسول باید همراه با هر وعدهٔ غذایی و میان‌وعده—نه با معدهٔ خالی—مصرف شود، چون آنزیم‌ها فقط در حضورِ غذا کارایی دارند. کپسول را کامل و همراه با آبِ فراوان قورت بدهید؛ جویدن یا خردکردنِ آن پوششِ محافظ را از بین می‌برد، هم اثرِ دارو را کم می‌کند و هم می‌تواند به داخلِ دهان آسیب برساند. اگر قورت‌دادنِ کپسول برایِ شما یا فرزندتان دشوار است، دربارهٔ روش‌های جایگزین حتماً از پزشک یا داروساز بپرسید و آن را خودسرانه انجام ندهید. تعدادِ کپسول در هر وعده و مدتِ درمان را فقط پزشک بر اساسِ نوعِ بیماری، وزن و برنامهٔ غذاییِ شما تعیین می‌کند و بدونِ مشورتِ پزشک نباید آن را تغییر داد یا قطع کرد.

پانکراتین می‌تواند جذبِ خوراکیِ آهن را کاهش دهد؛ اگر مکملِ آهن مصرف می‌کنید، پزشک ممکن است فاصلهٔ زمانیِ مصرفِ دو دارو را تنظیم کند. مصرفِ هم‌زمان با داروهای کاهندهٔ اسیدِ معده هم گاهی بر عملکردِ پوششِ محافظِ کپسول اثر می‌گذارد و نیاز به هماهنگیِ پزشک دارد. چون پانکراتین عمدتاً در رودهٔ بدن اثر می‌کند و به‌طورِ گسترده وارد جریانِ خون نمی‌شود، تداخلِ سیستمیکِ جدی با اغلبِ داروهای دیگر گزارش نشده است؛ بااین‌حال، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا هر تداخلِ احتمالی بررسی شود.