نیکوراندیل

نیکوراندیل داروییِ قلبی‌عروقی از دستهٔ گشادکننده‌های عروق است که برای پیشگیری و کنترلِ آنژینِ صدری (دردِ فشارنده در قفسهٔ سینه ناشی از کم‌خونیِ عضلهٔ قلب) به کار می‌رود. این دارو مکانیسمِ دوگانه دارد: از یک‌سو مانندِ نیترات‌ها سیاهرگ‌ها را گشاد می‌کند، و از سویِ دیگر با شل‌کردنِ سرخرگ‌های کرونر، جریانِ خون به عضلهٔ قلب را بهبود می‌بخشد. حاصلِ این دو اثر، کاهشِ بارِ کاریِ قلب و رساندنِ اکسیژنِ بیشتر به عضلهٔ قلب است. نیکوراندیل معمولاً هنگامی تجویز می‌شود که داروهای خطِ اول مانندِ بتابلوکرها یا مسدودکننده‌های کانالِ کلسیم به‌تنهایی کافی نباشند.

نیکوراندیل به‌صورت قرص و طبقِ برنامهٔ زمانیِ مشخصی که پزشک تعیین می‌کند مصرف می‌شود؛ بهتر است هر روز در ساعت‌هایِ ثابت خورده شود تا اثرش پایدار بماند. این دارو را می‌توان با معدهٔ خالی یا همراهِ غذا میل کرد، مگر آنکه پزشک یا داروساز دستورِ دیگری داده باشد. قرص را کامل و همراهِ آب بخورید و اگر خردکردن یا جویدنِ آن توصیه نشده، از این کار خودداری کنید. حتی اگر حالِ شما خوب شد و دیگر دردی حس نکردید، بدونِ هماهنگی با پزشک مصرف را قطع نکنید، چون قطعِ ناگهانیِ داروهای گشادکنندهٔ عروقِ قلب می‌تواند خطرِ بازگشتِ آنژین را افزایش دهد. مقدار و مدتِ دقیقِ مصرف را فقط پزشکِ معالج بر اساسِ نسخه تعیین می‌کند.

مهم‌ترین و خطرناک‌ترینِ تداخلِ نیکوراندیل، مصرفِ هم‌زمان با داروهای مخصوصِ اختلالِ نعوظ مانندِ سیلدنافیل، تادالافیل و واردنافیل است؛ این ترکیب می‌تواند فشارِ خون را به طورِ خطرناکی پایین بیاورد و باید کاملاً از آن پرهیز شود. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ داروهای پایین‌آورندهٔ فشارِ خون، نیترات‌های دیگر یا الکل نیز می‌تواند افتِ فشارِ خون و سرگیجه را تشدید کند. همیشه فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و گیاهانِ داروییِ مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید تا تداخل‌های احتمالی بررسی و مدیریت شود.