موپیروسین

موپیروسین آنتی‌بیوتیکی موضعی از گروه داروهای ضدباکتری پوست است که به‌صورت پماد ۲ درصد فقط روی سطح پوست به‌کار می‌رود، نه به‌صورت خوراکی یا تزریقی. این دارو سازوکاری متفاوت از بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های رایج دارد: با مهار یکی از آنزیم‌های ضروری برای ساخت پروتئین در باکتری، از رشد و تکثیر آن جلوگیری می‌کند؛ به همین دلیل مقاومت متقاطع میان موپیروسین و سایر آنتی‌بیوتیک‌ها نادر است. طیف اثر آن عمدتاً محدود به باکتری‌های گرم‌مثبت مانند استافیلوکوک طلایی، از جمله برخی سویه‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک‌های رایج‌تر، و استرپتوکوک است و روی اغلب باکتری‌های گرم‌منفی یا قارچ‌ها اثری ندارد. هدف اصلی آن، از بین بردن عفونت باکتریایی سطحی پوست و کمک به بهبود زخم است.

موپیروسین را طبق نظر پزشک، معمولاً چند بار در روز و برای مدتی کوتاه، به‌صورت لایه‌ای نازک روی ناحیهٔ آلودهٔ پوست بمالید و در صورت نیاز روی آن را با گاز تمیز بپوشانید. پیش از مصرف، دست‌ها و ناحیه موردنظر را بشویید و کاملاً خشک کنید تا از اثر دارو کاسته نشود، و پس از مصرف نیز دست‌های خود را بشویید. دورهٔ درمان را کامل کنید، حتی اگر ظاهر پوست زودتر بهبود یافت، چون قطع زودهنگام می‌تواند به بازگشت عفونت یا مقاوم‌شدن باکتری بیانجامد. مقدار دقیق، تعداد دفعات مصرف در روز و طول دورهٔ درمان را پزشک یا داروساز بر اساس نوع و شدت عفونت مشخص می‌کند؛ بیش از مدت توصیه‌شده از این پماد استفاده نکنید.

جذب موپیروسین از پوست سالم بسیار ناچیز است، به همین دلیل تداخل دارویی سیستمیک مهمی برای آن شناخته نشده است. بااین‌حال، استفادهٔ هم‌زمان از فرآورده‌های موضعی دیگر مانند سایر پمادها، کرم‌ها یا لوسیون‌ها روی همان ناحیه از پوست ممکن است جذب یا اثر موپیروسین را تغییر دهد؛ بنابراین بدون نظر پزشک، چند فرآوردهٔ موضعی را هم‌زمان روی یک ناحیه به‌کار نبرید. فهرست کامل داروها، پمادها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید تا از نبود ناسازگاری احتمالی مطمئن شوند.