میلرینون

میلرینون از خانوادهٔ داروهای مهارکنندهٔ آنزیمِ فسفودی‌استراز-۳ است و در دستهٔ درمانیِ قلب و عروق جای می‌گیرد. این دارو با مهارِ همین آنزیم در سلول‌های قلب و دیوارهٔ عروق، غلظتِ یک پیام‌رسانِ درون‌سلولی را در این بافت‌ها بالا می‌برد؛ نتیجهٔ این کار، تقویتِ نیرویِ انقباضِ عضلهٔ قلب از یک‌سو و شل‌شدن و گشادیِ عروق از سویِ دیگر است. به همین دلیل میلرینون را «اینودیلاتور» هم می‌نامند، یعنی دارویی که هم‌زمان قلب را تقویت و عروق را گشاد می‌کند. کاربردِ اصلیِ آن، پشتیبانیِ موقتِ عملکردِ قلب در نارساییِ حادِ قلبی و کاهشِ بارِ کاری روی قلبِ ضعیف‌شده است. این دارو فقط به‌صورتِ تزریقی و در محیطِ بیمارستانی، آن هم زیرِ نظرِ مستقیمِ پزشکِ متخصصِ قلب یا مراقبت‌های ویژه، استفاده می‌شود.

میلرینون هرگز در منزل یا توسطِ خودِ بیمار مصرف نمی‌شود؛ این دارو فقط به‌صورتِ تزریقِ وریدی و در بیمارستان، معمولاً در بخشِ مراقبتِ ویژهٔ قلبی، توسطِ پزشک یا پرستار تزریق می‌شود. روشِ معمول این است که ابتدا مقدارِ اولیه و سپس تزریقِ پیوسته با سرعتی مشخص انجام می‌شود و در تمامِ این مدت، ریتمِ قلب، فشارِ خون و عملکردِ کلیه‌ها به‌دقت پایش می‌شوند. مقدار و مدتِ دقیقِ تزریق را پزشک بر اساسِ وزن، عملکردِ کلیه و پاسخِ قلبِ بیمار تعیین می‌کند و ممکن است در طولِ درمان تغییر کند. بیمار یا همراهانِ او نیازی به نگرانی دربارهٔ محاسبهٔ دوز ندارند؛ فقط کافی است هر احساسِ غیرِعادی مانندِ تپشِ قلب یا سرگیجه را همان لحظه به پرستار یا پزشکِ بالین اطلاع دهند.

میلرینون در بسیاری از موارد در کنارِ سایرِ داروهای تقویت‌کنندهٔ قلب یا داروهای فشارِ خون به‌کار می‌رود؛ این ترکیب‌ها را پزشک با پایشِ دقیق انتخاب و تنظیم می‌کند. نکتهٔ مهم این است که مصرفِ هم‌زمانِ دیورتیک‌ها (ادرارآورها) می‌تواند سطحِ پتاسیمِ خون را پایین بیاورد و همین افتِ پتاسیم، خطرِ آریتمیِ ناشی از میلرینون را بیشتر می‌کند؛ به همین دلیل کنترلِ دوره‌ایِ الکترولیت‌های خون در طولِ درمان اهمیت دارد. هر داروی دیگری که خودش باعثِ افتِ فشارِ خون می‌شود نیز می‌تواند اثرِ افت‌فشاریِ میلرینون را تشدید کند. چون این دارو در بیمارستان تجویز می‌شود، پیش از شروعِ تزریق باید فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و بیماری‌های زمینه‌ای به پزشک و داروسازِ بالینی گفته شود.