متاپروترنول سولفات

متاپروترنول سولفات دارویی از دستهٔ گشادکننده‌های برونش (برونکودیلاتور) و از خانوادهٔ آگونیست‌های گیرندهٔ بتا-۲ آدرنرژیک (Beta-2 Adrenergic Agonist) است. این دارو با تحریک گیرنده‌های بتا-۲ در عضلات صافِ دیوارهٔ راه‌های هوایی، این عضلات را شل و مجرای تنفسی را بازتر می‌کند. برخلاف برخی برونکودیلاتورهای گزینشی‌تر، متاپروترنول اثر ملایمی هم بر گیرنده‌های بتا-۱ قلب دارد که زمینه‌ساز برخی عوارض قلبیِ آن است. شکلِ تزریقیِ آن معمولاً در شرایط حادِ تنگی نفس یا زمانی که مصرفِ استنشاقی امکان‌پذیر یا کافی نیست، توسط کادر درمان به کار می‌رود. هدف اصلیِ این دارو، باز کردنِ سریعِ راه‌های هوایی و تسکینِ تنگی نفسِ ناشی از انقباضِ برونش‌هاست.

شکل تزریقی این دارو معمولاً توسط پزشک یا کادر درمان و در محیط درمانی تزریق می‌شود، به‌ویژه در شرایطی که تنگی نفس شدید باشد یا مصرف اسپری و استنشاقی کافی نباشد. مقدار، فاصلهٔ میان تزریق‌ها و طول دورهٔ درمان را فقط پزشک بر اساس شدت علائم و پاسخ بدن تعیین می‌کند و نباید بدون نظر پزشک این تزریق را تکرار یا مقدار آن را تغییر داد. اگر پزشک تزریق در منزل را آموزش داده و تجویز کرده باشد، باید دقیقاً طبق همان دستور عمل کرد. چنانچه این دارو برای کنترل مستمر علائم تجویز شده، بدون هماهنگی با پزشک آن را قطع نکنید، چون ممکن است تنگی نفس بازگردد. اگر با وجود مصرف دارو تنگی نفس بهتر نشد یا اثر معمول آن کاهش یافت، هرچه زودتر پزشک را در جریان بگذارید.

مصرف هم‌زمان متاپروترنول با سایر گشادکننده‌های برونش یا محرک‌های سمپاتومیمتیک می‌تواند عوارض قلبی مانند تپش قلب را تشدید کند. بتابلوکرها (داروهای کاهندهٔ فشار خون و ضربان قلب) ممکن است اثر این دارو را خنثی کنند و این دارو نیز می‌تواند با اثر برخی از آن‌ها تداخل داشته باشد. مصرف هم‌زمان با مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز (MAOI) یا داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای باید با احتیاط باشد، زیرا می‌تواند اثرات قلبی‌عروقی دارو را افزایش دهد. ترکیب با برخی دیورتیک‌ها یا کورتیکواستروئیدها نیز ممکن است خطر افت پتاسیم خون را بیشتر کند که خود بر ریتم قلب اثرگذار است. به همین دلیل، فهرست کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا از تداخل‌های احتمالی جلوگیری شود.