مفلوکین

مفلوکین دارویی ضدانگل از دستهٔ کینولین‌متانول‌هاست که ساختاری نزدیک به کینین دارد و برای پیشگیری و درمانِ مالاریا به کار می‌رود. این دارو به داخلِ انگلِ مالاریا نفوذ کرده و در واکوئولِ گوارشیِ آن تجمع می‌یابد؛ همین تجمع، روندِ طبیعیِ تجزیهٔ هموگلوبین توسطِ انگل را مختل و مادهٔ سمی برایش تولید می‌کند و در نهایت آن را از بین می‌برد. مفلوکین به‌ویژه در مناطقی که انگلِ مالاریا نسبت به کلروکین مقاوم شده، کاربرد دارد. شکلِ داروییِ آن قرصِ خوراکی است و پزشک بر اساسِ هدفِ مصرف، پیشگیری یا درمان، و وضعیتِ فرد، برنامهٔ دقیقِ مصرف را تعیین می‌کند.

مفلوکین را همراه با غذا و مقدارِ کافی آب میل کنید؛ این کار احتمالِ ناراحتیِ گوارشی را کم می‌کند. در مصرفِ پیشگیرانه، معمولاً یک روزِ ثابت از هفته برای مصرف در نظر گرفته می‌شود تا نوبتی فراموش نشود، و باید طبقِ برنامه‌ای که پزشک تعیین کرده، از چند روز پیش از ورود به منطقهٔ آلوده آغاز و تا مدتی پس از خروج از آن ادامه یابد؛ قطعِ زودهنگامِ این دوره خطرِ ابتلا به مالاریا را بالا می‌برد. برنامهٔ مصرف در حالتِ درمانی با پیشگیری تفاوت دارد و باید دقیقاً طبقِ دستورِ پزشک پیش رفت. مقدار و طولِ دورهٔ مصرف را فقط پزشک یا داروساز بر اساسِ سن، وزن و هدفِ درمان تعیین می‌کند و نباید بدونِ مشورت تغییر کند.

مفلوکین با برخی داروها تداخل دارد؛ مصرفِ هم‌زمان با هالوفانترین به‌شدت خطرناک است و ممنوع شمرده می‌شود. مصرفِ هم‌زمان با کینین، کینیدین یا کلروکین می‌تواند خطرِ تشنج و اختلالِ ریتمِ قلب را بیشتر کند. داروهای مؤثر بر ریتمِ قلب، مانندِ برخی بتابلوکرها، نیز باید با احتیاط و زیرِ نظرِ پزشک مصرف شوند. مفلوکین همچنین می‌تواند اثرِ واکسنِ خوراکیِ تیفوئید را کم کند، پس بهتر است فاصلهٔ زمانیِ مناسب بینِ این دو رعایت شود. مصرفِ الکل نیز ممکن است عوارضِ عصبی و گوارشیِ دارو را تشدید کند. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو تا تداخل‌های احتمالی بررسی شود.