لینزولید

لینزولید آنتی‌بیوتیکی مصنوعی از خانوادهٔ اگزازولیدینون‌ها (Oxazolidinone) است که برخلافِ بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های شناخته‌شده، مکانیسمِ اثرِ نسبتاً منحصربه‌فردی دارد. این دارو با اتصال به بخشی از ریبوزومِ باکتری، مانعِ ساختِ پروتئین‌های موردنیازِ آن می‌شود و در نتیجه از رشد و تکثیرِ باکتری جلوگیری می‌کند. اثرِ اصلیِ لینزولید بر باکتری‌های گرم‌مثبت است، به‌ویژه گونه‌هایی که به آنتی‌بیوتیک‌های رایج‌تری مانندِ ونکومایسین یا متی‌سیلین مقاوم شده‌اند. به همین دلیل، پزشکان معمولاً این دارو را برای عفونت‌های نسبتاً جدی و در شرایطی که گزینه‌های ساده‌تر پاسخ‌گو نبوده‌اند تجویز می‌کنند. شکلِ خوراکی و تزریقیِ این دارو جذب و اثربخشیِ بسیار نزدیکی به هم دارند، به همین سبب امکانِ جابه‌جایی بینِ این دو شکل در طولِ دورهٔ درمان وجود دارد.

لینزولید را دقیقاً طبقِ زمان‌بندی‌ای که پزشک یا داروساز مشخص کرده مصرف کنید، به‌گونه‌ای که فاصلهٔ زمانیِ نوبت‌های دارو در طولِ شبانه‌روز تا حدِ امکان یکسان بماند. شکلِ خوراکیِ این دارو را می‌توان همراه با غذا یا با معدهٔ خالی مصرف کرد. حتی اگر پس از چند روز حالِ عمومی بهتر شود، دورهٔ درمان را زودتر از موعدی که پزشک تعیین کرده قطع نکنید، زیرا نیمه‌کاره‌رهاکردنِ آنتی‌بیوتیک می‌تواند به بازگشتِ عفونت یا مقاومتِ باکتری بینجامد. اگر نوبتی از دارو فراموش شد یا در ادامهٔ مصرف تردیدی داشتید، به‌جای تصمیمِ شخصی، با پزشک یا داروسازِ خود مشورت کنید.

لینزولید با گروهی از داروهای ضدافسردگی — از جمله مهارکننده‌های بازجذبِ سروتونین، ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای و مهارکننده‌های مونوآمین‌اکسیداز — و نیز برخی مسکن‌ها و داروهای میگرن می‌تواند تداخلِ جدی داشته باشد و خطرِ نشانگانِ سروتونین را افزایش دهد. مصرفِ هم‌زمان با داروهای محرکِ سرماخوردگی، مانندِ برخی داروهای خوراکیِ رفعِ گرفتگیِ بینی، نیز ممکن است فشارِ خون را بالا ببرد. علاوه بر این، بهتر است مصرفِ زیادِ غذاها و نوشیدنی‌های سرشار از تیرامین، مانندِ پنیرهای کهنه، فرآورده‌های گوشتیِ دودی یا تخمیرشده، و برخی نوشیدنی‌های الکلی، در طولِ درمان محدود شود. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها، مکمل‌ها و حتی گیاهانِ دارویی‌ای که مصرف می‌کنید را به پزشک و داروسازتان بگویید.