لووستیریزین

لووستیریزین شکلِ فعالِ داروی ستیریزین و از خانوادهٔ آنتی‌هیستامین‌های نسلِ دوم است. این دارو با اتصال به گیرنده‌های هیستامینی در بدن، از اثرِ هیستامین — مادهٔ اصلیِ ایجادکنندهٔ علائمِ آلرژی — جلوگیری می‌کند و در نتیجه عطسه، خارش، آبریزشِ بینی و اشکِ چشم را کاهش می‌دهد. برخلافِ آنتی‌هیستامین‌های نسلِ اول، اثرِ خواب‌آورِ آن معمولاً کمتر است، هرچند ممکن است در برخی افراد هنوز دیده شود. این دارو در ایران با نام‌های تجاریِ گوناگونی از جمله ستیزوکس و کنتراهیست نیز عرضه می‌شود.

لووستیریزین معمولاً یک‌بار در روز مصرف می‌شود و می‌توان آن را همراه یا بدونِ غذا خورد. برخی افراد ترجیح می‌دهند آن را عصر یا نزدیکِ زمانِ خواب مصرف کنند تا اگر خواب‌آلودگیِ خفیفی ایجاد شد، مزاحمِ فعالیت‌های روزانه نشود؛ البته این موضوع اجباری نیست. قرص را کامل و همراه با کمی آب قورت دهید. به‌ویژه در کهیرِ مزمن، مصرفِ منظم و طبقِ برنامه برای رسیدن به بهترین نتیجه اهمیت دارد. اگر پس از چند روز بهبودی احساس نکردید یا خواستید مصرف را قطع کنید، پیش از هر تصمیمی با پزشک یا داروسازِ خود مشورت کنید؛ مقدارِ دقیق و مدتِ درمان را تنها پزشکتان بر اساسِ شرایطِ بالینیِ شما تعیین می‌کند.

مصرفِ هم‌زمانِ لووستیریزین با الکل یا داروهای آرام‌بخش و خواب‌آور می‌تواند خواب‌آلودگی و کاهشِ هوشیاری را تشدید کند؛ بهتر است در دورانِ مصرفِ این دارو از الکل پرهیز کنید. از آنجا که بخشِ عمدهٔ این دارو بدونِ تغییرِ چندانی از طریقِ کلیه دفع می‌شود، تداخل‌های داروییِ آن نسبت به بسیاری از آنتی‌هیستامین‌های دیگر کمتر است، اما همچنان ممکن است با برخی داروها اثرِ متقابل داشته باشد. به همین دلیل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایتان — از جمله داروهای بدونِ نسخه — را به پزشک و داروسازِ خود بگویید تا از بی‌خطر بودنِ مصرفِ هم‌زمان مطمئن شوند.