ایوابرادین

ایوابرادین دارویی قلبی‌عروقی از ردهٔ کاهنده‌های اختصاصیِ ضربانِ قلب است که به‌طور مستقیم روی گرهٔ سینوسی -یعنی ضربان‌سازِ طبیعیِ قلب- اثر می‌گذارد و ضربانِ قلب را کند می‌کند، بدون آنکه قدرتِ انقباضِ قلب، فشارِ خون، یا سیستمِ هدایتِ الکتریکیِ قلب را به‌طور محسوسی تحتِ تأثیر قرار دهد. این ویژگی آن را از بسیاری داروهای کاهندهٔ ضربانِ قلبِ دیگر مانندِ بتابلوکرها متمایز می‌کند. هدفِ اصلی از تجویزِ آن، کاهشِ نیازِ عضلهٔ قلب به اکسیژن و بهبودِ علائم در بیماری‌هایی است که در آن‌ها ضربانِ قلبِ بالا زیان‌بار محسوب می‌شود. این دارو معمولاً وقتی به‌کار می‌رود که روش‌های استانداردِ درمانی یا بتابلوکرها به‌تنهایی کافی یا قابلِ‌تحمل نباشند.

ایوابرادین به‌صورتِ قرصِ خوراکی عرضه می‌شود و معمولاً همراه با غذا مصرف می‌شود، زیرا خوردنِ آن با غذا به جذبِ بهتر و یکنواخت‌ترِ دارو در بدن کمک می‌کند. پزشک یا داروساز دربارهٔ زمان‌بندیِ دقیقِ مصرف در طولِ روز راهنمایی می‌کند و بهتر است قرص‌ها هر روز در ساعت‌هایی نزدیک به هم مصرف شوند تا اثرِ پایدار روی ضربانِ قلب حفظ شود. قطع یا تغییرِ خودسرانهٔ این دارو، به‌ویژه در بیماریِ قلبی، نباید بدونِ هماهنگی با پزشک انجام گیرد. مقدار و دفعاتِ دقیقِ مصرف را فقط پزشکِ معالج بر اساسِ شرایطِ فردیِ بیمار و پاسخِ ضربانِ قلب مشخص می‌کند و لازم است دقیقاً طبقِ نسخه عمل شود.

ایوابرادین عمدتاً از طریق آنزیمِ کبدیِ خاصی به نامِ سیتوکروم (CYP3A4) در بدن تجزیه می‌شود؛ به همین دلیل داروهایی که این آنزیم را قویاً مهار می‌کنند، مانندِ برخی ضدقارچ‌های آزولی و برخی آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولیدی، می‌توانند غلظتِ خونیِ ایوابرادین را به‌شدت بالا ببرند و معمولاً مصرفِ هم‌زمانشان توصیه نمی‌شود. در مقابل، داروهایی که همین آنزیم را تحریک می‌کنند می‌توانند اثرِ درمانیِ دارو را کم کنند. مصرفِ هم‌زمان با سایرِ داروهای کاهندهٔ ضربانِ قلب، مانندِ برخی بتابلوکرها یا برخی مسدودکننده‌های کانالِ کلسیم، نیز باید تنها زیرِ نظرِ پزشک باشد، چون خطرِ کندیِ بیش‌ازحدِ ضربانِ قلب را افزایش می‌دهد. آبِ گریپ‌فروت نیز می‌تواند بر جذب و متابولیسمِ این دارو اثر بگذارد. به همین دلایل، فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.