ایزوکسوپرین

ایزوکسوپرین هیدروکلراید دارویی از دستهٔ گشادکننده‌های عروق محیطی و از نظر ساختار شیمیایی یکی از مشتقات آگونیست بتاآدرنرژیک است. این دارو با تحریک نسبی گیرنده‌های بتا-۲ در دیوارهٔ عروق، عضلهٔ صاف رگ‌های خونی را شل می‌کند و باعث گشادشدن عروق و افزایش جریان خون، به‌ویژه در عضلات اسکلتی، می‌شود. همین اثر بتاآدرنرژیک می‌تواند ضربان قلب را هم اندکی بالا ببرد. هدف اصلی از مصرف آن، بهبود خون‌رسانی به اندام‌هایی است که به‌دلیل تنگی یا اسپاسم عروق محیطی، گردش خون کافی دریافت نمی‌کنند. این دارو معمولاً به شکل قرص خوراکی و در کنار اقدامات دیگر مانند ترک سیگار و فعالیت بدنی مناسب، برای بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلالات عروق محیطی تجویز می‌شود.

این قرص را معمولاً همراه با غذا یا بلافاصله پس از آن مصرف می‌کنند تا احتمال ناراحتی گوارشی و افت فشار خون کمتر شود؛ دربارهٔ زمان‌بندی دقیق و تعداد دفعات مصرف، همان چیزی را رعایت کنید که پزشک یا داروساز روی نسخه نوشته است. برای بهره‌مندی کامل از اثر دارو باید آن را طبق برنامهٔ منظم مصرف کنید و حتی اگر احساس بهبودی کردید، بدون نظر پزشک مصرف را قطع نکنید. اگر پس از مدتی مصرف منظم بهبودی احساس نکردید یا دچار سرگیجه و ضعف زیاد شدید، پیش از هر تصمیمی با پزشک خود مشورت کنید. مقدار و مدت دقیق مصرف را فقط پزشک، بر اساس شرایط شما، تعیین می‌کند.

مصرف هم‌زمان ایزوکسوپرین با سایر داروهای گشادکنندهٔ عروق یا داروهای پایین‌آورندهٔ فشار خون می‌تواند افت فشار خون را تشدید کند و باعث سرگیجه یا حالت نزدیک به غش شود. ترکیب آن با داروهای محرک قلب یا سایر آگونیست‌های بتاآدرنرژیک نیز ممکن است خطر تپش قلب و افزایش ضربان قلب را بیشتر کند. مصرف الکل هم‌زمان با این دارو نیز می‌تواند افت فشار خون را تشدید کند و بهتر است محدود شود. چون داروها و مکمل‌های گوناگون می‌توانند با ایزوکسوپرین تداخل داشته باشند، همیشه فهرست کامل داروها و مکمل‌هایتان را به پزشک و داروساز بگویید.