ایزوسورباید دی نیترات

ایزوسورباید دی نیترات از دستهٔ داروهای نیتراته و در ردهٔ درمانیِ قلب و عروق قرار دارد. مکانیسمِ اثرِ آن بر پایهٔ آزادسازیِ اکسیدِ نیتریک در دیوارهٔ عروق است که موجبِ شل‌شدن و گشادیِ رگ‌های خونی، به‌ویژه وریدها، می‌شود. این گشادیِ عروقی بازگشتِ خون به قلب و در نتیجه بارِ کاریِ آن را کم می‌کند و نیازِ عضلهٔ قلب به اکسیژن را کاهش می‌دهد. هدفِ اصلیِ این دارو، کنترل و پیشگیری از دردهای قفسهٔ سینهٔ ناشی از کم‌خونیِ موقتِ عضلهٔ قلب (آنژینِ صدری) است. بسته به شکلِ دارویی — اسپری، قرصِ معمولی یا قرصِ آهسته‌رهش — سرعتِ شروعِ اثر و کاربردِ آن با هم فرق دارد.

شکلِ مصرف و برنامهٔ زمانیِ این دارو را پزشک یا داروساز بر اساسِ نوعِ فرآورده — اسپری، قرصِ معمولی یا قرصِ آهسته‌رهش — و شرایطِ شما تعیین می‌کند. فرآورده‌های اسپری و برخی قرص‌ها معمولاً برای تسکینِ سریعِ حملهٔ حاد به‌کار می‌روند و بهتر است در حالتِ نشسته مصرف شوند تا خطرِ سرگیجه یا افتِ فشار کمتر شود؛ قرص‌های آهسته‌رهش نیز باید کامل بلعیده شوند، نه خرد یا جویده. برای حفظِ اثرِ درمانی، پزشک ممکن است یک بازهٔ کوتاه در طولِ شبانه‌روز بدونِ دارو (فاصلهٔ عاری از نیترات) در برنامهٔ مصرف بگنجاند تا بدن نسبت به دارو مقاوم نشود؛ این برنامه را بدونِ هماهنگی با پزشک تغییر ندهید. اگر این دارو برای مصرفِ منظم و طولانی‌مدت تجویز شده، آن را ناگهان قطع نکنید، چون ممکن است علائمِ آنژین بازگردد یا تشدید شود.

مهم‌ترین و خطرناک‌ترین تداخلِ این دارو، مصرفِ هم‌زمان با داروهای تقویتِ نعوظ مانندِ سیلدنافیل، تادالافیل و واردنافیل است؛ این ترکیب می‌تواند افتِ شدید و خطرناکِ فشارِ خون ایجاد کند و باید کاملاً از آن پرهیز شود. مصرفِ هم‌زمان با سایر داروهای گشادکنندهٔ عروق یا کاهندهٔ فشارِ خون نیز می‌تواند این اثر را تشدید کند و احتمالِ سرگیجه یا غش را بالا ببرد. نوشیدنِ الکل هنگامِ مصرفِ این دارو توصیه نمی‌شود، چون افتِ فشار و سرگیجه را محتمل‌تر می‌کند. فهرستِ کاملِ داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.