آیدوکسوریدین

آیدوکسوریدین یکی از قدیمی‌ترین داروهای ضدویروسِ چشمی است و در گروهِ آنالوگ‌های پیریمیدین (Pyrimidine Analog) جای می‌گیرد؛ یعنی از نظرِ ساختار شبیه به یکی از اجزای سازندهٔ دی‌ان‌ای است. همین شباهت باعث می‌شود دارو به‌جای آن جزءِ طبیعی، در دی‌ان‌ایِ در حالِ ساختِ ویروسِ هرپس سیمپلکس بنشیند و از تکثیرِ ویروس جلوگیری کند. چون این دارو به‌خوبی به لایه‌های عمقیِ قرنیه نفوذ نمی‌کند، بیشتر برای عفونت‌های سطحیِ قرنیه (لایهٔ رویی یا اپی‌تلیوم) مؤثر است، نه عفونت‌های عمقی‌تر. این دارو فقط به‌صورتِ قطرهٔ چشمی و موضعی مصرف می‌شود و هدفِ اصلی از آن، کوتاه‌کردنِ دورهٔ بیماری و کمک به بهبودِ زخمِ قرنیه است.

این قطره باید دقیقاً طبقِ برنامه و دستورِ پزشک، در فاصله‌های زمانیِ منظم در چشمِ مبتلا چکانده شود؛ رعایتِ همان الگوی زمانی که پزشک تعیین کرده، برای اثرگذاریِ کافی روی ویروس اهمیت دارد. پیش از چکاندنِ قطره دست‌هایتان را بشویید و نوکِ ظرفِ قطره را به چشم، پلک یا هر سطحِ دیگری نزنید تا آلوده نشود. اگر از قطره یا پمادِ چشمیِ دیگری هم استفاده می‌کنید، دربارهٔ فاصله و ترتیبِ مصرفِ آن‌ها از داروساز بپرسید. مهم است که حتی اگر چشم زودتر بهتر به نظر رسید، درمان را بدونِ نظرِ پزشک قطع نکنید، چون ناتمام‌گذاشتنِ دورهٔ درمان می‌تواند به بهبودِ ناقص یا بازگشتِ عفونت بینجامد. در طولِ درمان معمولاً استفاده از لنزِ تماسی توصیه نمی‌شود؛ دربارهٔ زمانِ مناسب برای بازگشت به لنز، با چشم‌پزشکِ خود مشورت کنید.

مهم‌ترین نکته دربارهٔ آیدوکسوریدین، تداخلِ آن با قطره یا پمادِ کورتون‌دارِ چشمی (کورتیکواستروئید) است؛ کورتون در حضورِ عفونتِ فعالِ هرپسی می‌تواند عفونت را بدتر کند و آسیب به قرنیه را افزایش دهد، به همین دلیل مصرفِ هم‌زمانِ این دو باید فقط زیرِ نظرِ مستقیمِ چشم‌پزشک انجام شود. اگر از چند قطره یا پمادِ چشمیِ دیگر هم استفاده می‌کنید، بهتر است بینِ مصرفِ آن‌ها فاصلهٔ کافی بگذارید تا اثرِ هیچ‌کدام کم نشود. فهرستِ کاملِ داروها، قطره‌های چشمی و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید را حتماً به پزشک و داروسازِ خود بگویید.