فلوسیتوزین

فلوسیتوزین (Flucytosine) دارویی ضدقارچ از دسته پیریمیدین‌های فلوئوردار است که در رده داروهای ضدعفونت سیستمیک (اثرگذار در سراسر بدن) قرار می‌گیرد. این دارو پس از ورود به سلول قارچ، به کمک آنزیمی که در سلول‌های انسانی تقریباً وجود ندارد، به ماده‌ای فعال تبدیل می‌شود که ساخت ماده ژنتیکی و پروتئین‌های ضروری قارچ را مختل می‌کند و مانع رشد و تکثیر آن می‌شود. از آن‌جا که قارچ‌ها در صورت مصرف تنهای این دارو به‌سرعت نسبت به آن مقاوم می‌شوند، فلوسیتوزین تقریباً همیشه همراه با داروی ضدقارچ دیگری، معمولاً آمفوتریسین B، تجویز می‌شود. هدف اصلی این درمان ترکیبی، کنترل عفونت‌های قارچی جدی و گاه تهدیدکننده حیات، به‌ویژه در افرادی با سیستم ایمنی ضعیف، است.

فلوسیتوزین به‌صورت قرص خوراکی مصرف می‌شود و پزشکان معمولاً توصیه می‌کنند آن را همراه غذا یا کمی پس از غذا و با فاصله زمانی منظم بین نوبت‌های روز میل کنید تا احتمال تهوع و ناراحتی گوارشی کمتر شود. تعداد نوبت‌های مصرف در روز و مدت دوره درمان را پزشک بر پایه نوع عفونت و به‌ویژه عملکرد کلیه‌های شما مشخص می‌کند و ممکن است در طول درمان بر اساس نتیجه آزمایش خون تغییر کند. مصرف را دقیقاً طبق دستور پزشک تا پایان دوره ادامه دهید و بدون هماهنگی با او، درمان را زودتر قطع نکنید، چون این کار می‌تواند به عود عفونت یا مقاوم‌شدن قارچ بینجامد.

مصرف هم‌زمان فلوسیتوزین با داروهایی که بر کلیه اثر منفی می‌گذارند، از جمله آمفوتریسین B که اغلب همراه آن تجویز می‌شود، می‌تواند دفع فلوسیتوزین از بدن را کاهش دهد و خطر تجمع و عوارض آن را بالا ببرد؛ به همین دلیل در این ترکیب، نظارت پزشکی و آزمایش‌های دوره‌ای اهمیت ویژه‌ای دارد. هم‌چنین مصرف هم‌زمان با داروهای دیگری که بر مغز استخوان اثر می‌گذارند، می‌تواند خطر کاهش سلول‌های خونی را بیشتر کند. فهرست کامل داروها و مکمل‌هایت را به پزشک و داروساز بگو.