انتکاویر

انتکاویر یک آنالوگ نوکلئوزیدی گوانوزین (Guanosine Nucleoside Analog) است که در ردهٔ داروهای ضدویروسی و مهارکنندهٔ آنزیم پلیمراز ویروس هپاتیت B قرار می‌گیرد. این دارو با تقلید ساختاری اجزای سازندهٔ مادهٔ ژنتیکی ویروس، وارد فرایند ساخت آن می‌شود و چند مرحلهٔ کلیدی از تکثیر ویروس را متوقف می‌کند. نتیجهٔ این مهار، کاهش چشمگیر بار ویروسی در خون و کاهش آسیب پیش‌رونده به کبد است. انتکاویر ویروس را به‌طور کامل از بدن پاک نمی‌کند، بلکه فعالیت آن را کنترل می‌کند؛ از این رو معمولاً باید برای مدتی طولانی و دقیقاً طبق نظر پزشک مصرف شود.

انتکاویر معمولاً باید با معده خالی و با فاصلهٔ مناسب از وعده‌های غذایی مصرف شود، زیرا خوردن هم‌زمان غذا می‌تواند میزان جذب دارو را کاهش دهد؛ پزشک یا داروساز دربارهٔ زمان‌بندی دقیق راهنمایی لازم را می‌دهد. بهتر است این دارو هر روز در ساعت مشخصی مصرف شود تا سطح آن در بدن ثابت بماند و اثر ضدویروسی حفظ شود. پایبندی کامل و بی‌وقفه به برنامهٔ مصرف اهمیت زیادی دارد؛ فراموش‌کردن نوبت‌ها یا قطع خودسرانهٔ دارو می‌تواند به مقاومت ویروس یا عود ناگهانی و شدید هپاتیت بینجامد. به همین دلیل، حتی اگر حال عمومی خوب به نظر برسد، نباید بدون هماهنگی با پزشک معالج مصرف را قطع کرد؛ هرگونه تغییر در دوز، شکل دارو یا زمان مصرف نیز فقط باید با نظر پزشک انجام شود.

انتکاویر عمدتاً از راه کلیه از بدن دفع می‌شود و برخلاف بسیاری از داروها، تداخل چشمگیری با آنزیم‌های کبدی متابولیزه‌کنندهٔ اغلب داروهای دیگر ندارد؛ با این حال، مصرف هم‌زمان با داروهایی که عملکرد کلیه را کاهش می‌دهند یا از همان مسیر کلیوی دفع می‌شوند، ممکن است غلظت خونی انتکاویر یا آن داروها را تحت تأثیر قرار دهد. مصرف الکل بهتر است تا حد امکان محدود شود، زیرا فشار اضافی به کبد وارد می‌کند که از قبل درگیر هپاتیت است. همچنین، همان‌طور که در بخش نحوهٔ مصرف اشاره شد، غذا می‌تواند جذب دارو را کم کند. برای پیشگیری از هرگونه تداخل ناخواسته، فهرست کامل داروها، مکمل‌ها و داروهای گیاهی مصرفی‌تان را به پزشک و داروساز بگویید.